Poetyckie dusze III

III


Koniec własnego istnienia.


ona

jesteÅ› tylko wytworem
mej chorej samotnej wyobraźni
nieuzbrojonej we włócznię moralności
mam racjÄ™?

on

ależ oczywiście
zawsze u ciebie jest tyle miejsca
na moje serce

ona

nie mogÄ™ tak
nie chcÄ™
umrę pośród własnego oddechu

on

idÄ™ na scenÄ™
-ale po co?
czy zrozumieją metaforę wódki
nim parsknÄ… i opowiem o obrazie nocÄ…*

ona

jestem za tobÄ…

on

nie wierzysz

ona

śpiewaj!

on

i moja dusza już niespokojna
nie chce uczestniczyć w projekcie komercji

ona

wychodzÄ™

on

teraz spójrz tak bez winy
w oczy zakłopotane twym oddechem
moje

ona

-kołnierz

on

-dziękuję

ona

widzisz
popatrz na mnie jeszcze
zatop w zieleni ciemnobrązowe tęczówki

on

a jeszcze przed chwilą byłem wyobrażeniem

ona

dalej jesteÅ›
ale teraz to nieważne

on

chodź tu do mnie na scenę
po drodze weź mikrofon pełen uczuć

ona

i nie stanie się nic aż do końca*




oni

w niebezpiecznie słodkim kakao
zagłuszymy każdą zbyt mleczną noc






*- nawiązanie do utworu G. Turnaua "Naprawdę nie dzieje się nic" ("Wódka w parku wypita, albo zachód słońca...") ; G. Turnau "Naprawdę nie dzieje się nic"

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 21.03.2010r.

jazzu 23 03 2010 (23:14:09)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Akcja jest, nawet ciekawie wyszło, z tym, że nadal irytują mnie pojedyncze słowa, można by je połączyć w dłuższą wypowiedź nacechowaną bardziej emocjonalnie, a ze słowa "wychodzę" zrobiłbym coś w stylu "on - widząc że ona wychodzi" taki zabieg urozmaiciłby wiersz i może rozbudował akcje nie wiem... W kontekście całości, to chyba pierwsza i ostatnia część są najlepsze. Tutaj dam 5, bo jednak nie wiem czemu oczekiwałem czegoś więcej:)