Podmiot liryczny uczy się marzyć

Ach...
Wyszeptał podmiot liryczny zachwycony śmiechem
zaklaskał zmarszczonymi dłońmi
i podskoczył we własnej próżni
opadał zarażony rakiem

Autorowi łzy napłynęły do oczu

Czemu - zapytała żywo-myśl
zbudzona pukaniem wielkiego worka
a prądu błyski straciły rytm
Echem poniosła się cisza, a mroku pustka... zajaśniała.

Nad wyspą unosiły się dwa jasne słońca,
dzieci topiły je w błękitnym niebie,
a jasna piana, kłębami, wyznaczała horyzont.
Z zieleni podmiot liryczny wyczytał radość,
niesłusznie skazaną na potępienie, za lęk przed znikaniem
i oczyma głębokimi, rzucił się w wir przygody.

Mieczem wojując, zgasił płomień palący się na wodzie
i latał, szybował, aż po granice dusznego dymu.
Rozbił zegar i popchnął wskazówki do przodu – z ciekawości.

Wieczorem opadł znudzony
i zakochał się w gwiazdach.
Zląkł się przez chwilę, ale zapomniał o imieniu
otartym przy narodzinach.

Pora wracać – szepnął autor.

Podmiot liryczny zrozumiał i roześmiał się.
Pierwszy najpiękniejszy raz – ostatni.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 01.11.2009r.

cudzy 02 11 2009 (21:41:50)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Brawo. Jestem pod wrażeniem, zaskoczyła mnie na pewno forma. Nigdy się nie spotkałem z narracją w wierszu (ona tutaj jakoś występuje). Na pewno jest wieloznaczność. "Wieczorem opadł znudzony i zakochał się w gwiazdach." - ten fragment trochę jest zepsuty, otóż nie ma w nim nic, co przyciągałoby czytelnika. Tzn. po prostu banał (ale może ja tego fragmentu nie zrozumiałem, dlatego też nie biorę tego na minus.) Wyraźna filozofia. Sądzę, że to jest na prawdę udana praca. Praca jest na pewno nasycona emocjami, ale czasami odnosiłem wrażenie, że niektóre momenty są niepotrzebne. Czuję też niedosyt (to pewnie dlatego, że praca jest na prawdę dobra i chciałoby się ją czytać nadal i nadal). Udało Ci się stworzyć klimat, głębia jest jak już wcześniej powiedziałem. Jest wszystko co, co powinien zawierać bardzo dobry wiersz. Ode mnie pięć z plusem.