Podmiot liryczny

Świadomością tego co nieuniknione,
podmiot liryczny umierał żalem.
Narodził się bardzo prosto, ze spadającego drzewa.
Gałęzie huknęły o bruk, tumany kurzy wzbiły się w niebo,
jak stado ptaków układających się w klucz.
I wtedy, impuls zadrgał na neuronach,
zatańczył na synapsach i stał się żywo-myślą.

Czym jest miłość? - zapytał bezgłośnie.
Wśród idei wzniosłych odebrano mu głos.
Pozostały oczy głębokie niczym rowy
żłobiące morskie dna - blizny nieszczelnej skorupy
i słuch skłonny do przekręceń.

Tyś podmiot liryczny – rzekł poeta -
Echo pustych i głębszych myśli,
nieperspektywiczne spojrzenie w głąb siebie.

I zapłakał, a łza na tafli szkła była wspomnieniem.
Zapadał się w mrok, próbując w ciąż krzyczeć
- Kim Ty jesteÅ›?

Nim skończył siódmą sekundę swego życia,
nim odkrył, że jest bytem bez imienia,
zakochał się,
w imieniu, o które otarł się przy narodzinach.
Chciał wybuchnąć tęczą uczuć pytając:
Dla Ciebie żyję?

Odpowiedziała cisza, mruknął szmer.
Kobiecego głosu nie było, a imię straciło cel.

A teraz u bram zatracenia, gdzie niepamięć zabija,
płacze banałami.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 31.08.2009r.

Sandruśka 92 01 09 2009 (16:17:50)

Piszesz ze stoickim spokojem w głosie? Nie rozumiem...

maszróm 31 08 2009 (22:43:05)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Może nie mogę do końca rozszyfrować, o czym piszesz, ale wiersz jest niezwykły. Szczególnie początek. Porywa mnie, okrutnie mi się przy tym podobając. Piszesz pięknie, kojarzy mi się to ze statycznością, ponieważ tak jakby piszesz ze stoickim spokojem w głosie. Jestem wdzięczna, po raz kolejny.