Pocztówka z nowego Ilionu

Użytkownik ocenił pracę na 6
Hey!
Drogi aubreyu jakże długo nie było mi dane przeczytać Twojego wiersza. Czy to dlatego tak zachwycił mnie ten. Tak wzruszył i przejął całą. Nie, to tylko jego siła i piękno. Cóż mogę powiedzieć ponad to, że jest cudowny. Spokojny, delikatny. Bez wielkich słów i uniesień. Bez gwałtowności. Opowiada historię o czekaniu, ale też od dorastaniu do powrotu. Wszak chodzi o podmiot liryczny, który wyruszył na wędrówkę i zostawił na brzegu morza życia ukochaną kobietę. On wie, że ona czeka i to pozwala mu na podróż odkrywającą siebie. Okazało się niestety, że podmiot liryczny wrócił za późno, a czasu nie da się cofnąć. Może dopiero teraz zrozumiał ile znaczyła dla niego kobieta niewzruszenie czekająca na brzegu, ale pogodził się z tym, bo wierzy, że jeszcze się spotkają. Jeszcze zdąży jej powiedzieć co czuje. To daje nadzieję wszystkim, którzy kogoś utracili lub wydaje im się, że się spóźnili. Daje nadzieję na to, że wszystko jeszcze można naprawić. Co do tego jak nazywa siebie podmiot liryczny, pięknie wpisuje się w tą historię, bo to historia Odysa, ale Odysem jest każdy z nas i każdy musi tam wpisać swoje imię. Dziękuję Ci za ten wiersz.