Początki końców nieskończonych

Użytkownik ocenił pracę na 6
witaj :) początkowo bałam się oceniać ten wiersz, jednak kiedy przeczytałam... nie mogłam sobie odmówić choćby krótkiego komentarza.

pierwsza strofa uderzyła niesamowicie jakiś mój pierwiastek odpowiedzialny za tworzenie. podmiot mówi, że musi przyjść taki moment w życiu twórcy, kiedy będzie musiał zaprzeć się swoich wierszy [czyli niejako samemu sobie]. "skreślić dedykacje" wlałaś we mnie ogromny smutek, który przelał się z twoich słów do mojego serca. taka bezwzględna prawda. każdego kiedyś to czeka w mniejszym lub większym stopniu.

drewniana skrzynia z trzeciej strofy przywodzi mi na myśl właśnie wiersze. jakby ta przestrzeń w niej była miejscem, gdzie wszystko można schować. podmiot mówi tutaj, że wiersze są swoistą terapią przede wszystkim dla autora. czytelnik może w twórczości innych odkryć tylko szczątki swoich własnych emocji. SZCZĄTKI - nigdy nie jest w stanie w pełni wczuć się w sytuację podmiotu, nie ma dwóch takich samych sytuacji.

o zakończeniu nie chcę mówić - dla każdego będzie odrębne. ja przyjęłam to bardzo osobiście. jednym słowem - dziękuję za ten wiersz. bardzo dziękuję. przede wszystkim za emocje. pozdrawiam i życzę inspiracji :)