Pobudka

Użytkownik ocenił pracę na 4
Dosyć mozolnie szło Ci bogacenie pracy interpunkcją, nawet w pewnym momencie złapałaś się na braku konsekwencji. Myślę, że rezygnacja z niej na rzecz bardziej zdynamizowanej wersyfikacji byłaby bardziej słuszną decyzją. Miejscami interesujesz awangardowością podejścia(pokaleczony umysł, utarte trele; zagubione promienie; połamany zegar, wybijający godzinę). Jest w tym coś, co zmusza do zatrzymania, coś nieoczywistego. Z drugiej strony karmisz jednak czymś naiwnym, prostolinijnym. Bo zbędnie jest określać poranek bladym, pisać, że ptaszki ćwierkają albo że schemat w swej istocie jest monotematyczny. Po prostu określasz coś czymś, co jest oczywiste w swej naturze. To tak jakby podejść na ulicy do człowieka i powiedzieć "wiesz, że psy potrafią szczekać?". Praca zła nie jest, ale jako czytelnik mam mieszane uczucia, gdyż jak już wspomniałem, zmieszałaś niekonwencjonalizm z wtórnością. Uważam również, że zastosowana tutaj przerzutnia jest nietrafiona, nie upłynnia czytania, nie zazębia i niczego nie akcentuje. Jest nieprzemyślana po prostu. Cóż, tematyka całej pracy w pierwotnej koncepcji była interesująca, choć filozoficzną bym jej nie nazwał, a już łączenie tego z emocjonalnością, która w gruncie rzeczy i tak nie wyszła jest czymś niezrozumiałym. Masz w sobie coś, co intryguje, ale ociężale Ci idzie przekonywanie do swych myśli, brakuje w tym wszystkim charyzmy.