Po wiekach milczenia

Użytkownik ocenił pracę na 4
No to jedziemy z tym koksem. Po pierwsze, koleżanko, nie piszemy w tytule wiersza "***", może i jest to poprawne, ale nieestetyczne, a poza tym tak wybitnego poetę stać na sklecenie tytułu, jeżeli dorobił się już utworu, czyż nie? No, a w skrajnym przypadku, kiedy poeta napocił się kilka godzin, a i tak niczego sensownego nie wymyślił (co jest raczej wątpliwe ;p) to wówczas wstawiamy pierwszy wers. No, ale przejdźmy do sedna. No, muszę Ci powiedzieć, że zaskoczona jestem. Oczywiście w pozytywnym znaczeniu tego słowa. Utwór mi się spodobał, może nie wprawił mnie w osłupienie, nie powalił na kolana, a ja wcale nie czułam dreszczyku na ramionach, ale nie było źle. Podoba mi się Twoje słownictwo, styl i język. Ładnie wplatasz środki stylistyczne w treść, przy czym nie tworzysz ociężałej formy, wręcz przeciwnie, jest lekko i świeżo. Początek może był jak na mój gust słaby, zbyt dosłowny, no ale później rozkręciłaś się, pokazałaś, że stać Cię na więcej. "jak wpatrujesz się zdumiony w słomiane włosy niegdyś lśniące co zastygły i zakurzone wypadły" ta strofa chyba najbardziej mi się spodobała, to właśnie nią zakręciłaś mnie wokół małego paluszka, brawo. Zakończenie również mogło być lepiej, przyćmiewa i tak już przyćmione piękno wiersza. Emocje były, ja je bynajmniej wyczuwałam. Utwór zaliczam to tych czytanych z przyjemnością, nie zacinałam się, ale czegoś mi w nim zabrakło, czegoś, co wbiło by mnie w siedzenie, pewnego pazura. Zdążyłam zauważyć, że to Twój pierwszy wiersz, no i jak na początkującą nie jest źle, mogę nawet powiedzieć, że całkiem nieźle. Myślę, że czwóreczkę może ode mnie dostać, tak na dobry początek.