Po sztormie

Użytkownik ocenił pracę na 4
Cześć Zuzan, no muszę powiedzieć, że mnie zaczarował twój wiersz. Spodobał mi się bardzo. Czuć w nim było, ogromny romantyzm. Taką delikatność, powiew spokoju i magii(która mnie wchłonęła). No muszę ci powiedzieć, że jak na 13 lat, to aż pytanie, co będzie jak będziesz miała 20 lat...no masz ogromny zaletę, którą mam nadzieję, nie zmarnujesz. Trochę nie podobały mi się, te wielkie litery. Ale, gdy ktoś mnie oczaruje słowem, to wiesz co? ja mam w dupie, stronę techniczną - a skupiam się, na przekazie i na danej sytuacji.
Ja w tym wierszu, widziałem młodą dziewczynę, która w nocy usiadła na ławce i zaczęła wspoglądać na księżyc. Zaczęła rozważać na temat śmierci, na temat życia.
Oczywiście w twoim wierszu, są błędy: interpunkcyjne, ale też z niepotrzebnymi słówkami, na przykład:

- "A nie deszcz już" = słowo "już" w ogóle niepotrzebne.
- "Kiedy sztorm tak łamał wpół" = słowo "tak" w ogóle niepotrzebne
- "To przynajmniej człowiek czuł" = początkowe słowo "To" niepotrzebne

To prawda, to co napisałaś w wierszu, warto mieć swój postawiony cel w życiu, aby żyć i się spełniać, nie jako niepotrzebny ale jako człowiek szczęśliwy.

Więc tak jak wcześniej, już pisałem. Wiersz, przypadł mi do gustu, być może dlatego, bo niesie ze sobą przekaz, a może mi brakuje, tej siły, aby wierzyć we własny cel.
Tak czy siak, ciesze się, że mogłem go skomentować i myślę, że nie zmarnujesz, własnego potencjału.

Pozdrawiam Robert.