PÅ‚onÄ…ce niebo

Te śniegi zachodzą z rozbitą ulicą,
gdy od schorzałych latarń ma umierać światło.
Miejskie głowy okręgiem skoczyły na piwo,
będą drapać podbródek odjęty od świata.

Obślizgły język nieba pójdę poharatać,
by stała się dla mroku rozmaita jasność.

Kolejno odpadając ze mnie jak naskórek,
życie będzie się zrastać z pierwszą, lepszą szybą.
Tyle warte, co zgniły wśród murów stosunek.
Porwany w wiatr próbuję usidlać przestrzenie,
podane pod dłoń suchą, by mogła je ciągnąć,
prowadzać jak na smyczy kundla z głodnym cieniem.
Czas za mną usiłował już z wieku mnie ściągnąć.

Ja jestem w jednym ciele z życiem rozłożony
na las zdrewniałych pojęć, sprężony w aniony.

Choć nie mam scyzoryka odskrobuję niebo,
w jedynym punkcie swobodnych upadań.
Pustynia siÄ™ wydaje siostrÄ…, mojÄ… krewnÄ…,
gdy wątłym słupem siebie krajobrazem władam.

Podając na pośladkach ślad po setkach z pewną,
wybucham w zagęszczeniu ledwie kilku tkanek,
na pryzmat tylu zdarzeń, obrazów i planet.

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 02.11.2011r.

Zoso 05 11 2011 (22:52:37)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Bardzo współczesna, można rzec mroczna, pachnąca jakimś sam nie wiem - smarem, brukiem, betonem, wódką, blokiem, ciemną spaloną miejską ulicą poezja.
Co ja mogę tutaj pisać. Rozkminiam sobie właśnie wieczorną porą nad ideą komentarza. Komentarza redakcyjnego. Kiedy wiersz jest po prostu cholernie wysokich lotów - to po jaką cholerę mam tutaj wypisywać jak świetne środki stylistyczne wplotłeś w tekst, czy jak dobrą historię opowiedziałeś. Tutaj błędów nie ma. Ciebie się po prostu czyta. Czyta bardzo dobrze. Piszesz innowatorsko, kiedyś powiedziałem nawet, że wizjonersko. Bo taka jest właśnie twoja poezja. Bardzo dojrzała, dorosła, powiedziałbym nawet męska. Każdy wiersz jest przede wszystkim, inny, świeży, blablabla - sam o tym doskonale wiesz. Mogę wstawić po prostu ocenę i napisać, że nadal utrzymujesz poprzeczkę bardzo wysoko - nie chce mi się od rzeczy @*$&@U($ić.





Peace
Zoso