Pewnej zimnej nocy

Patrzyłam na
żelazny świat
przez okno
miejskiego
hospicjum.

Słońce pieściło
wyprężone
koty - dachowce,
a wiatr owiewał
czarne krzaki.

Wciąż wypatrywałam
Ciebie.

Ta pielęgniarka
z białym fartuchem
śmierci mówiła

Bóg nie przyjdzie.
On też zapomniał
o dzieciach ustawionych
w nierównym rządku,
w kolejce do grobu.

Nie wierzyłam.

Przykładałam
chłodne policzki
do poduszki
chmury.
Wiedziałam, że
będziesz.

Była zimna noc.
Po korytarzu błąkał
siÄ™ sen umierajÄ…cych.
Nie chciałam spać.
Czekałam.

Przyszedłeś bez
aureoli i promieni,
lecz jak mój
tata z ciepłymi
oczami.

Wziąłeś w objęcia,
podarowałeś skrzydła.

Dostałam adres do nieba.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 27.04.2009r.

Kamil M. Jaszczak 27 04 2009 (21:19:31)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Nie do końca zgadzam się z przedmówczyniami w sprawie momentu ze skrzydłami. Akurat ten moment jest jak najbardziej na miejscu. Reszta, jest w porządku. Dlatego też z czystym nadzwyczaj sumieniem mogę dać 5.

jazzu 27 04 2009 (15:38:49)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Zgadzam się z Yumiko nic dodać nic ująć, cała prawda o tym wierszu:) również 5:)

Yumiko 27 04 2009 (15:24:03)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo dobry. Świetnie opisujesz rzeczywistość pozwalając w wyobraźni kreować obraz. "Po korytarzu błąkał się sen umierających" - ach pięknie. Świetne metafory, których z drugiej strony też nie jest za dużo, zrobiłaś wszystko ze smakiem. Nie ma przesytu. Końcówka troszkę nie pasuje mi do całości, przedostatnie dwa wersy... ten moment ze skrzydłami tak lekko chucha banalnością w porównaniu z całością, która naprawdę jest dobra. Daję w pełni zasłużone pięć... z plusikiem.