Perspektywa Bejdaka

wtedy odwrócił się
ujrzał jakby wyrosły natychmiast
brzydził się betonem


ale uznał że to zwidzenie
przetarł oczy
żył dalej na swojej
błękitnej polanie


czasem skowronki opowiadają mu
historyjkę o złym świecie
bez świeżych zapachów
karawanów mrówek

nadal odurza się każdego ranka
zapachem świerku i bzu
dlatego może być
szczęśliwy


ostatnio zaczął eksperymentować
jego wianki dochodzą
już do perfekcji


wieczorem Bóg
słucha jego spowiedzi
on zawsze wypowiada
trzy grzechy:

''pieściłem trawę zbyt nieskromnie””

''odurzałem się do nieprzytomności rumiankiem”

''buszowałem myślami pośród kłosów owsa”


ostatnio rozmyślałem
że chciałbym zobaczyć jego
zielone tęczówki
zapytać przez ptaki
o jego liryczną duszę


może go kiedyś spotkam
uda mi się
na tej jego błękitnej polanie


poproszę tylko
żeby napisał wiersz
potem będę czcił go
zanurzał się
aż błogo zasnę

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 19.04.2009r.

Kamil M. Jaszczak 20 04 2009 (19:51:23)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Super! Naprawdę ciekawie i spójnie, idealnie. Pozostawiam 6.

jazzu 19 04 2009 (21:10:48)

Użytkownik ocenił pracę na 6
przyznam jest lepszy niż przed poprawą, nie wiem zbytnio czym/kim jest tytułowy Bejdak, mi się kojarzy z biedakiem, choć skoro o nim piszesz mu mieć bardzo dużą wartość. Jest dla Ciebie wspaniałym natchnieniem i oby był dalej:)) Pozdrawiam

michalslow 19 04 2009 (20:11:16)

Dziękuję za komentarz. Wiem już co zrobiłem źle, więc postanowiłem poprawić. Mam nadzieję, że teraz spełnia zachcianki choć jednej osoby.

aubrey 19 04 2009 (19:34:30)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Dlaczego? Dlaczego? I jeszcze raz DLACZEGO? Wytłumacz mi dlaczego zniszczyłeś swój wiersz niektórymi określeniami, a nawet jedną strofą? Było to, co najbardziej cenię sobie w poezji: magia, urok, prawda i prostota, którą zburzyłeś poszczególnymi słowami. I nie mogę się nadziwić, że człowiek, który pisze jedne z lepszych wierszy na tym portalu, zrobił coś takiego. Wprowadziłeś mnie w swój własny, idealnie piękny świat. Poczułem się jak małe dziecko, potrafiłem sobie to wszystko wyobrazić. I nagle trach, strzeliłeś ostrym kiczem, co mnie zabolało, później znów było nierealnie, tak lekko, swobodnie, tak jak lubię. Końcówka mnie wzruszyła, rozłożyła na łopatki. Bejdak stał się częścią mnie, a jednak chciałeś go słowem w słowie zabić. To mnie strasznie zabolało. Byłbym jednak niesprawiedliwy, gdybym nie dał Ci szóstki. Ale proszę Cię. Pisz nie żeby zachwycić słownictwem, tylko dlatego, że to kochasz.