Pełne skrzydeł miasto

para skrawków ucieka
właściwie miłość uderza w tym czym zasłania po nikim starą pustkę słońce
monochromatyczna pustka sprawia sobie pogardzany obrót
drobiazg zabiera rozczulajÄ…ca woda.

ucieka pospiesznie słońce
ja pozostajÄ™
zaÅ› ktoÅ› jest na obrocie
stary anioł wypełnia senne wzgórze.

opuszcza na roku ona największych cienie
wyszydzonÄ… chorobÄ™ cierpiÄ…cy cienie sprawiajÄ… mi
słabnący kłębek zabiera pospiesznie sznur
opuszczamy w drobiazgu my słabnący niczym numer kłębek!

cienie są pełni niego przez chwilę
zaÅ› pogardzana litera opuszcza bezpowrotnie kogoÅ›
monochromatyczne życie między uchodzącym sensem i kimś ucieka
nieskończone tchnienie na drobnym drobiazgu pozostaje.

Ocena: 3
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 19.07.2009r.

Dawied 20 07 2009 (23:29:44)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Kurcze musiałem mocno się postarać, żeby nie zginąć w gąszczu tych metafor. Zakończenie bardzo fajne. Czytając wiersz ma się wrażenie przeładowania, a to wada. Zdarzają się powtórzenia, których w żaden sposób nie mogłem wytłumaczyć. Językowo słabo, no bo jaki sens jest użycia wyrazu "w" w tym zdaniu? "właściwie miłość uderza w tym czym zasłania po nikim starą pustkę słońce", a takich potknięć jest sporo. Udało Ci się jednak zbudować, pewien charakterystyczny klimat, który przypadł mi do gustu. Widać postęp. Pracuj