Panegiryk skowany

Kończysz prostym stwierdzeniem, czego się w trakcie czytania spodziewałem, bo takie zakończenie jest świetnym kontrastem dla całości. Taka budowa jest dowodem zabawy, jaką zastosowałaś w trakcie pisania, wyróżnia ją balans wersami i rytmiczność. To co mi się jedynie rzuciło w oczy, to zbytnia monotonia opisywania sytuacji w ciągłym nawiązywaniu do podmiotu lirycznego. Czasami refleksyjność można wyrazić w bardziej dynamicznym stylu, nie trzymając się usilnie stałego schematu w formie. Tak więc, w ogólnym rozrachunku wychodzi, że dynamizm w pracy został skaleczony jednocześnie jego brakiem. Sporo symboliki, są też literackie nawiązania, co tylko dodaje kolejnego smaczku. Praca jest ciekawym zjawiskiem, którego przyjemność było mi obserwować. Potrójny rym w trzeciej strofoidzie sprawił, że będę się jarał tą pracą jeszcze przez dłuższy okres.

Użytkownik ocenił pracę na 6
I mitologia po raz kolejny wkrada się w Twoją poezję, lecz po raz kolejny zaskakuje ujęciem tematu. Tytuł wskazuje na wiersz pochwalny, druga część na obraz "Prometeusz skowany" i tekst by się mniej więcej zgadzał. A mniej więcej, bo spodziewałem się czegoś wzniosłego,a spotkałem się z zabawą słowem i ciekawymi spostrzeżeniami i przyrównaniem do postaci Prometeusza. Pierwsza strofa mówi o tym, ze człowiek nie swoim wyglądem zmieni świat, lecz czynami. Kolejna strofa to nawiązanie do rzeczywistości otaczającej podmiot liryczny. Ludzie mają oczy orła, który wydziobywał Prometeuszowi codziennie wątrobę - tkankę codzienności, gdyż wszystko czego spróbujemy na niej się odbije. Trochę irytują mnie jednosłowne wersy, bo niepotrzebnie przerywają płynność.