Pan Igrek

Twoje wiersze jednocześnie poruszają, będąc do bólu błahe w swej metaforyczności i niepasujące. To irytujące. O np.
"skraplałeś z każdą chwilą
nasze wspólne deja vu" skraplanie i każda chwila kojarzą mi się najgorzej, kiepsko, wtórnie i co jeszcze, gdy tymczasem już sama druga linijka zawiera w sobie magię, zatrzymuje chwilę (w odniesieniu do myśli przewodniej). Nie może jednak istnieć bez pierwszej i nie byłoby fair, gdybym wzniosła Twój wiersz na wyżyny, bo podoba mi się jego połowa. Dzielenie oceny na pół też jest bez sensu, byłaby to najbardziej krzywdząca trójka z możliwych. I tak mam mieszane odczucia co do tego wiersza, że sobie nawet nie wyobrażasz. I chciałabym kiedyś przeczytać coś Twojego i powiedzieć: wow, to jest to, to jest stuprocentowe.
Ale może pozwolę sobie zaanalizować resztę.

Pierwsza strofa i milimetr powściągliwości - zbyt wydumane, środek już ciekawszy, dolne partie warg - mistrzostwo.

To samo w drugiej, zamyślony wzrok wtórny, jednak mogłabym przymknąć na niego oko, bo uważam, że w pełni jego banał rekompensują następne dwa wersy. Moja ulubiona zresztą (strofa).

"kiedy ty ogłaszałeś jutro
ja nadal trwałam we wczoraj
nie spotkaliśmy się nigdy
choć oboje byliśmy idealni" - i czwarta - fajnie, że zakończenie ujęłaś w 4 wersach - ze względu na jego treść, wprowadza to harmonię. Dwa pierwsze wersy proste, jednak miła składnia, dwa ostatnie za to mają moc, energię, taką stanowczość. Uwielbiam pewność siebie w wierszach, w zakończeniach zwłaszcza. To zakończenie jest moim zdaniem - dobre.

Nie oceniam, jednak uważam, że zasługuje na akceptację.