***(Pamiętasz)

Okej, ja określę to w mniej więcej taki sposób.
Pierwszą myślą po kilkukrotnym przeczytaniu twojej pracy zadałem sam sobie pytanie czy można tutaj postawić jakąkolwiek ocenę i jaka sama w sobie jest ideologia stawiania ocen. Bo czy emocje można oceniać? Czy uczucia można oceniać...i przede wszystkim czy miłość można wrzucać w jakąkolwiek skalę? No chyba nie.
Utwór z rodzaju tych czytanych na jednym wdechu, a widziałem to tak:
Po latach w jakiejś knajpce na rogu spotyka się "ex z ex", treść powyżej jest tylko i wyłącznie fragmentem "wyrwanym" przez poetę z całości ich rozmowy.
Od samego wyrazu "pamiętasz" bije taki niezmierny i niedający się w żaden sposób opisać smutek, rozgoryczenie, melancholia i pragnienie czegoś co odeszło - ale nie wróci.
Podczas odczytu myślałem o filmie "Closer" - być może oglądałaś, jedna z moich ulubionych pozycji tworząca z muzyką Damiena Rice'a fenomenalny obraz o takiej właśnie miłości. Miłości która jest, która jednak przemija.
Chciałoby się podsumować całość utworu jednym krótkim "and so it is"
Wiesz, ja nie mam zamiaru pisać o formie twojej poezji, o jej treści. Ty tworzysz spektakle, które czyta się przy wczesnych Beatlesach albo właśnie przy muzykach typu Rice'a.
Ta ławka stojąca w parku tylko przez jedną noc, ich noc. Jest kobieca, magiczna i taka demoniczno-subtelna, jakby sam diabeł z całą premedytacją podsunął im tę ławkę. Diabeł ze sztamą z Bogiem, ciekawe czy aż taki oksymoron przyszedłby komukolwiek oprócz mnie do głowy. Nie będę jednak tej myśli rozwijał.

Miałem przed oczami faceta w osobie jakiegoś cholernego sukinsyna po paru odczytach wiersza. Ktoś rozkochuje w sobie kobietę, by potem uświadomić jej, że to ławkowe posiedzenie było tylko w tę jedną noc. Bo była zbyt jasna, inne są już kawowo-ciemne.
"nieostrożnie stłukłeś mnie, nie wiedząc
później" - ten ból kiedy facet z całym swoim cynizmem odchodzi zupełnie nieświadomy kobiecego cierpienia. Czasem zastanawia mnie ile razy kobiece emocje silniejsze są od męskich wybuchów złości, nagłych wyborów, których nie umiemy cofać.
Czasem jesteśmy jak takie płatki śniegu, jesteśmy dobrzy, ale
-zbyt krótko

Gmatwam się komentując twoje prace, jednak jest to myślę gmatwanie pozytywne. Twoja poezja wyzwala w człowieku większe emocje niż tylko powierszowy uśmiech lub krótka refleksja. Twoja poezja pachnie, co wiersz to inaczej. Nie pozwala się nudzić od początku do końca, po wersach pływa się - raz oceanem radości, raz smutku.
Jakoś nie mam ochoty oceniać, po prostu kolejny raz jestem zaczarowany wersami, jednak to było coś innego niż kolejny poczekalniowy wiersz.
Dobrej nocy Kingo.

Nie czuję się kompetentna na tyle, aby prawidłowo ocenić wiersz;)
Jednak wyrażę swoje zdanie.
Ujęłaś mnie ciepłym uchwyceniem chwili. Wspomnienie z sentymentem czegoś jakże ulotnego..
Wieczność trwała zbyt krótko.. Czyżby tęsknota za przemijaniem szczęścia?
Z wiersza bije wyraźna potrzeba powrotu konkretnego momentu. Pozostały wspomnienia i ukryte myśli na dnie serca.
InspirujÄ…ce i ciekawe.
Pozdrawiam!:)