Pamiętam Dobrze Ten Cudowny Czas

Pamiętam dobrze ten cudowny czas.
Gdy objawiłaś się jak we śnie.
Niczym Anioł Blasku na tle gwiazd,
Jak cichy promyk na serca dnie.

W okowach smutku gdzieś zamknięty.
W rumorze zwykłej codzienności.
Ja wciąż słyszałem Twój głos piękny.
I wnet odżyły dawne namiętności.

Nastały lata tak bardzo burzliwe,
Że chyłkiem marzenia mi uciekały.
Zapomniałem słowa czułe i tkliwe
Ze smutku, że nigdy się nie spotkamy.

Po zesłaniu została tylko pustka.
Stałem na krawędzi bezkresnej nicości.
Bez natchnienia i bez mego bóstwa,
Bez łez, bez życia i bez miłości.

Aż nagle nastało przebudzenie.
Gdy wreszcie do mnie powróciłaś.
Niczym przelotne majaczenie.
Mroki ciemności rozproszyłaś.

I w duszy wreszcie życia tchnienie.
I umysł to znów, tylko Ty.
I bóstwo i me natchnienie.
I życie, i miłość, i łzy.

Ocena: 4.5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 18.12.2008r.

Pawlak 18 12 2008 (23:08:48)

Bardzo ciekawy wiersz. W pełni poprawny. Autor realizuje cel, który sobie założył. Osobiście nie przypadła mi do gustu 4. strofa. Jednak w praktyce nie mogę się przeczepić ;] Czekać tylko na kolejne teksty, w których będzie większe swoboda pisania rymów, które nie będą umieszczone na siłę.