Pamięć nasza nierdzewna

W grobowcu ciemnym tysiąc zwłok,
W ojczystej ziemi setki ciał,
Choć minął sześćdziesiąty rok,
Od kiedy padł ostatni strzał.

W nadmiarze barw czerwieni wśród,
Wojennych ran broczących krew,
Odbywa się żołnierski chód,
Kroczący ku gęstwinie drzew.

Pamięta ziemia szelest kul,
Pamięta woda głuchy krzyk,
Ciągnących zaś pamięta bór,
Pancernych wozów tępy ryk.

Nadwodny lot płaczący wiatr,
Zakończy tuląc ludzką twarz,
Bałtycki oddech, echa Tatr,
Zamienią w różę wieczny głaz.

Pamięci tych anielski chór,
Pamięci tych anielski śpiew,
Co stali tworząc Polski mur,
Co stali tracąc własną krew.

W pamięci naszej gorzkie łzy,
Wylane przez matczyny ból,
Na tamtym miejscu białe bzy,
Rozsiane pośród żółtych pól.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 01.08.2009r.

seska 03 08 2009 (11:05:30)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo mi się podoba. Świetnie, czytając wiersz miałam wrażenie, że napisany jest w rytm marszu żołnierzy, za co pierwszy plus, tylko ostatni wers ten rytm zachwiał. Całość napisana lekko, pewnie, bez zbędnych farazesów. Ładne rymy, aktualny temat. Twój tekst przywodzi mi na myśl żołnierskie pieśni. Nic dodać nic ująć. Pozdrawiam, pieć z wielkim plusem.