Pamięć

Użytkownik ocenił pracę na 5
Forma, forma, mój drogi Damianie (jeśli mogę pozwolić sobie na spoufalenie) - krzywdzisz swój wiersz jej niedoskonałością i aż mnie korci, by ją poprawić, tak by wyglądało na tip top. Jednak powstrzymam się, gdyż nie lubię ingerować w cudzą twórczość. Ubolewam tak nad nią, gdyż stworzyłeś naprawdę godny uwagi wiersz - bogaty zarówno treściowo, jak i językowo. Pełen uczucia i czegoś hm zadziornego, co uwypukla się pięknie w trzeciej strofoidzie. Praca charakteryzuje się też niewiarygodną wprawnością w przeskakiwaniu od spraw psychiki do cielesności, co czynisz z niebywałym wdziękiem. Zamknięcie stawia ogół w bardziej, rzekłabym, globalnym/egzystencjalnym ujęciu.
Jeżeli chodzi o samą kosmetykę - po pierwsze: kropka na końcu analogicznie do dwu poprzednich strof byłaby zdecydowanie miła oku, natomiast przecinek na końcu przedostatniego wersu (nieumotywowany gramatycznie) wprowadza błędną pauzę, która zaburza właściwy odbiór. I po trzecie, kropka po słowie zakazanych - jej również nie rozumiem i wprowadza podobny zamęt, co przecinek. Pozwolę sobie to wszystko edytować.
Co do oceny, zgadzam się z mą przedmówczynią. 5.

Dzięki:):) Bardzo ciekawa interpretacja:) Choć przyznam szczerze, że podmiotem lirycznym nie jest człowiek, lecz jego instynkty:):) Naturalne blokady i zasady, a także ich upadek.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Podoba mi się ten wiersz, choć przyznam, że Twój podmiot liryczny jest dla mnie lekką zagadką.;) Na pewno jest to człowiek, który chcę chronić siebie przed złudnymi pragnieniami, chociaż jest to jedynie taka przykrywka, bo gdzieś w głębi siebie prawdziwie tęskni, za czymś co jest dla niego zakazane. Z opisu włosów i ust wnioskuje, że jest to kobieta.

Wybacz mi, jeśli się mylę, ale ja odnajduję tu mężczyznę, powierzchownie broniącego się przed miłością i jednocześnie tęskniącego do niej.

Podoba mi się sposób, w jaki opisałeś te sprzeczne uczucia. Błędów chyba nie ma.
Myślę, że zasłużyłeś na 5:)