Ostatni wiersz (Zmarła poetko 3)

Użytkownik ocenił pracę na 4
witaj Faunie :) jednak nie będzie twojego jubileuszu tygodnia w poczekalni, co to to nie ;) możliwe, że każdy boi się ruszyć twoje prace, bardzo możliwe, bo sama często nie wiem, co napisać pod twoimi wierszami. ale postaram się stworzyć coś w miarę konstruktywnego i obiektywnego.

pierwszy wers wprawił mnie trochę w oszołomienie. mamy tu palenie szczątków i jednocześnie narodziny. ciekawe jest zastosowanie mgły. mi osobiście kojarzy się to z właśnie tym tajemniczym momentem narodzin. [swoją drogą ostatnio, kiedy kolega zadał mojej koleżance zdumiony pytanie, czy pamięta swoje narodziny, ona odparła 'wiesz co? jak przez mgłę' i wybuchnęła śmiechem. coś w tym jest]. ale do rzeczy. "próg narodzin" - ktoś urodził się na progu? a może narodziny są symbolicznym progiem między jednym światem a drugim? świetnie działa to na wyobraźnie.

kolejne wersy i kolejne zaskoczenie. czy tylko mi cykuta kojarzy się z selerem? może dlatego, że tata faszeruje mnie informacjami o roślinach. podmiot pyta kogoś, ale kogo, skoro mu nie odpowiada? przechodnia? swojego boga? świtanie i cykuta. ciekawe zestawienie, które pokazuje najcelniej jak myśli człowiek. czy jest tylko skrzyżowaniem jakiś gatunków w drodze ewolucji, które posiadły świadomość? a może jednak jest światłem pochodzącym od jakiejś wyższej istoty. człowiek ciągle jest rozdarty między tymi dwoma postawami. tak już działa ludzki umysł - wciąż szuka odpowiedzi i potwierdzenia swoich racji. może nie we wszystkich przypadkach, ale bardzo często tak jest.

codzienność zmywa fizyczność. poniekąd. jednak czy nie jest odwrotnie? czy to, co teraz, nie podkreśla jej w aż nazbyt wyraźny sposób? myślę, że co jak co, ale fizyczność jest dzisiaj na świeczniku. chociaż rzeczywiście, nie myślimy o tym przez cały czas. nie jesteśmy w każdej sekundzie przeświadczeni o swojej fizyczności. mamy wszak inne sprawy na głowie, które zaprzątają nam myśli. kościół ma w tym swoją niemałą rolę - to on wmawia nam, że jesteśmy przede wszystkim duchem, a fizyczność jest zła, niedobra i wyśle nas do piekła.

dłonie szepcące niewypowiedziane są dobrym, choć może nie takim, jakiego się spodziewałam, zakończeniem. myślę, że cały wiersz jest na bardzo wysokim poziomie, jednak czuje pewien niedosyt po przeczytaniu. z plusem. pozdrawiam i życzę inspiracji :)

Po jakże pasjonującej lekturze artykułów na psychologię i z chronicznie pogłębiającą się encefalopatią spróbuję coś mądrego napisać pod tym wierszem. Bardzo podoba mi się brak znaków interpunkcyjnych, ułatwia to dostrojenie wiersza do siebie, a jednocześnie dzięki sprawnym przerzutniom bardzo dobrze intonujesz kluczowe pauzy. Zastanawiam się nad dwoma momentami. Jest to wers pierwszy i "progi" oraz strofa trzecia gdzie porcelanowych nie pasuje mi stylistycznie tam. Jeżeli to jakiś wyrafinowany zabieg to w moim odczuciu raczej zaburzał niepotrzebnie harmonię wiersza. Bardzo dobre tonowane zakończenie. Cały wiersz nie jest przeładowany środkami, pewna prostota w opowiedzeniu sytuacji lirycznej zwiększa jedynie ładunek emocjonalny. Bardzo dobry wiersz

Piszesz zbyt dobrze, i każdy się boi, że nie podoła ocenie Twojego kunsztu. ;)

5 dni, ciągniemy do tygodnia? Uwielbiam łamać bariery ;p