Osierocona prawda

Użytkownik ocenił pracę na 6
Masz niesamowitą łatwość w stwarzaniu przygnębiającego klimatu wiersza. Bardzo podoba mi się to, że w początek wplotłeś kawałek dialogu - rysuje poniekąd sytuację liryczną i ułatwia zrozumienie co tak naprawdę dzieje się z podmiotem lirycznym. Od początku starasz się przeplatać metafory z dosłownymi faktami, być może nie do końca wypowiedzianymi, ale bardzo jasnymi. To pozwala na rozwinięcie skrzydeł wyobraźni odbiorcy pracy, ale jednocześnie nakierowujesz go na pewien wybrany przez siebie tor - to niezwykły zabieg, który pomaga nam w odebraniu konkretnych odczuć. W drugiej części wiersza w niesamowity sposób ukazujesz również realia tej śmiertelnej choroby, oraz to, jak bardzo wpływa ona na życie osobiste podmiotu. Wpływa na sposób odczuwania przez niego miłości, wsparcia, ale także rzeczy tak przyziemnych jak czas. Końcówka wiersza może wydawać się z pozoru prozaiczna, ale moim zdaniem bardzo pasuje do wydźwięku całości, jest jakby jej zwieńczeniem. I choć wiersz mógłby równie dobrze trafić do kategorii 'o śmierci', to równie wiele mówi także o życiu. Życiu zarówno chorego, jak i osób z jego otoczenia - także dziecka, które zostanie osamotnione. Piękne.