Osamotniony

Użytkownik ocenił pracę na 6
Po chwilowej nieobecności spowodowanej brakiem komputera, a potem internetu jesteś pierwszym autorem, którego mam okazję komentować...i to chyba dobrze, bo od razu wita mnie tutaj klasowa, niczym niezawodząca poezja, której tak niesamowicie potrzeba tej stronie. Następny wiersz w twoim wykonaniu, który tłumaczy się sam przez siebie, powoduje łzy, zadumę i przedstawia ciebie - autora - jako osobę niesamowicie dorosłą. Czułem się jakbym czytał pracę pisaną przez jakiegoś pięćdziesięciolatka mieszkającego samotnie, dzieci wyfrunęły z gniazda, żona zmarła - a on pisze sobie wiersz. Wiersz niesamowicie smutny i przede wszystkim dojrzały w każdym swoim aspekcie, strasznie plastyczny - z jednej strony widzimy ojca, który spowiada się synowi dorosłemu, którym nie nacieszył się ani chwili, który wyrósł w mgnieniu oka i "uciekł" z domu - z drugiej strony widać młodego ojca, który zdaje się wygłaszać swoją mowę do zmarłego synka, który nie zdążył powiedzieć nawet pierwszego "tata". Pięknie zbudowana praca wyciągające strumień emocji z nawet najbardziej twardego serca. Ostatni wers i to zastanawiające "prawie" zamyka czytającego w refleksji nad pracą i nad dojrzałością autora przede wszystkim.

może to takie staropolskie "elo" :D

Tomek mam na imię, ale dziękuję ;)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Piękny wiersz Ela:)