Opowieść o chłopcu, którego lubiłam

Użytkownik ocenił pracę na 5
podoba mi się, bardzo delikatny. być może celowo, aby podkreślić zakończenie, paradoksalnie dynamicznie. trochę mi przypomina jakby opowieść o dawnych czasach, może jakąś historię dwojga zakochanych dzieci. wszystko kojarzy mi się z latem, kwitnącymi drzewami, łąką, zapachem nocy, sadem, owocami, czerwonych ustach, rosą na porannej trawie.. piękne.

super fajne

Bardzo fajny. I według mnie nie na siłę. Właśnie taki jak powinien być. Skracać go to jak wywalić drugi tom "Władcy Pierścieni", bo przydługi, aby tylko szybko dojść do finałowej bitwy. W filmie prawie im się udało. Ale chyba nie o to chodzi, nie?? Pozdrawiam. Hhhhmmmm.... naprawdę fajny ;)

Użytkownik ocenił pracę na 6
A mnie się wiersz niesamowicie spodobał! Czytając go miałam wrażenie, że to nie wiersz tylko bajka. Pięknie. Ciekawie, bardzo rozbudowana praca. Zaczęłaś ciekawie i również skończyłaś bardzo fajnie. Skoro mowa o końcówce to najbardziej przypadła mi ona do gustu. Nie spodziewałam się takiego obrotu spraw, bo nic na to nie wskazywało. Piękne epitety, niektóre takie jakby... egzotyczne np. kolorowe ważki. Inne środki stylistyczne też bardzo ładne. Jak sądzę, chłopak o którym wspominasz w wierszu uważał 'małą dziewczynkę' za taką skromną, wstydliwą, nieśmiałą istotkę, która wszystkiego się boi i jest zagubiona we własnym świecie. Zaś on był odważny, można powiedzieć, że męski jednak zranił ją. Zostawił ją, bo uważał iż dorosła by samodzielnie móc sobie poradzić w życiu. Jednak nie miał pojęcia jak bardzo go kochała. Po prostu zagłębiłam się w treść, czytałam pracę z 5 razy i nad każdym wersem się upajałam. 6!

Użytkownik ocenił pracę na 4
Tytuł tak samo niewinny jak treść. ''miał usta jak landrynki słodkie i soczyste'' - to brzmi strasznie nienaturalnie, tak na stronie Ci to mówię. Wiersz... w pewnej chwili odniosłem wrażenie, że zabrakło Ci pomysłu i ciągniesz ten tekst, bo chcesz go skończyć. Szkoda, bo mogło z tego wyjść coś nieziemskiego. I do słów ''jak kolorowe ważki podniebienia łaskotały'' faktycznie tak było. Do tych słów było czuć dziecięcą naiwność i ufność podmiotu lirycznego. Do tego momenty było naturalnie, delikatnie, jak już wspomniałem - niewinnie, a później zeszłaś z poziomu i zaczęły się zgrzyty. Co prawda ostatni wers był dosadny i innego sobie nie wyobrażam, ale gdzieś Ci się myśl główna zgubiła. Stworzyłaś liryczną historię o zwykłych ludziach, o zwykłych wspomnieniach małej dziewczynki, której przyjaciel stał się zbyt dorosły dla niej. Zwyczajne, prawda? I w tym tkwi urok. Pierwsza część wiersza zasługiwała na 5 z plusem, nie mam co do tego żadnych wątpliwości, daje już tak na 3. Więc z wielkim bólem cztery. Mam nadzieję, że przy kolejnym tekście zakończysz w odpowiednim momencie. Pamiętaj - nic na siłę.