Okno

strzepuję z rzęs tumany kurzu
zasłony już dawno odsłonięte
i tylko okno w nagim akcie się płoszy

a ludzie zwyczajni
w laurowych wieńcach
gubią po drodze liście figowe
sobie niewierni

pył niesie ich obietnice

tylko ludzie ważni
stoją boso w kałuży krzepnącej
i drapią ściany
do ich własnej intymności

pod paznokciami chowajÄ… tajemnice

na okno wieczorem
noc naciągam dokładnie
noc cichą i głuchą
pustÄ… bez tajemnic i obietnic
w milczeniu swym

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 15.09.2010r.

Pawlak 17 09 2010 (21:15:23)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Budowa mi się rozbudowany krajobraz, który stworzyłaś w tym utworze. Ciekawie wprowadzone zmiany nastrojów, godne przemyśleń metafory jak i wiele innych środków stylistycznych, które zastosowałaś, a nie chcę wymieniać, aby nie rozpraszać innych czytelników. Wiersz jest bogaty.

Tym razem nie będę pisał o własnej interpretacji.