Ogniowy chrzest cierpienia

Wszechpotężny Ojcze
spraw...

By jej cierpienie poznało cechy zbawiennej udręki
By łez srebrzystych strumień ukoił
rany serca By nie bluźniły więcej krwią goryczy
By jak Hiob była odważna stawiając czoła złu którego
panem jest świat – nie
upadły anioł
By przewlekła rana przestała boleć
zagoiła się światłem niszczącym
lęk
By nie ugięła się pod ciężarem
krzyża życia, boleści
śmierci.

Stwórco zamknij w dziurze świata
straszliwe upadki, rany przeszłości
zakończ szkołę cierpienia na moim istnieniu
ku upadku, przegranej
z Bożym darem...
stwórz cud pojednania!

Chryste...
Przebacz NIE dałam rady
chcę więcej światła
udaję się na poszukiwanie Wielkiego
Być Może...
Kogo Bóg darzy wielką miłością
w kim pokłada wielkie nadzieje
na tego zsyła wielkie cierpienie,
doświadcza go
n i e s z c z ę ś c i e m

Ocena: 0
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 08.01.2009r.

maszróm 09 01 2009 (18:28:44)

Ładna prośba, wiersz wywiera na mnie refleksyjność, od razu zaczynam się zastanawiać, co dokładniej miałaś na myśli. Ogólnie, podoba mi się cały, wszystkie strofy mniej więcej na tym samym poziome. Dość bezpośredni, pomimo pierwszego wrażenia, także po kilkukrotnym przeczytaniu moja ocena zmienia się na pozytywną.