Odwróć się

przyzwyczaiłam się do szukania ciebie
na wysokości swoich kolan
teraz zdziwieniem maskuję znudzenie
że wciąż tam tkwisz
zagubiony wśród pragnień namiętności
delektujesz się jej półfabrykatami

z wyższością nadwornego klauna
związujesz prawdę sznurem
i puszczasz samopas kłamstwo

/ono wciąż się żywi blaskiem moich oczu/

tarzając się w złudnej rzeczywistości
ciągle jeszcze nie wiesz
że twoje imię już dawno wyblakło na mojej dłoni

Ocena: 5.333
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 28.01.2010r.

anabell 31 01 2010 (16:14:25)

Dziękuję za oceny i komentarze....pozdrawiam :))

Amm ;** 30 01 2010 (21:30:29)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Jest w tym wierszu coś ... co rozbudza moją wyobraźnię ... daje nowy obraz ludzkiej zachłanności pokazując smutek i rozczarowanie. Być może źle go interpretuję, ale naprawdę mi się podoba ; )

Ancilla 28 01 2010 (11:09:36)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Zdecydowanie najlepsza praca, jaką dzisiaj czytałam. Chociaż między pierwszą a drugą strofą brakuje mi czegoś. Ładnie układasz słowa w całość, chwała Ci za to. Ze stylistyką jesteś na Ty i to się rzuca w oczy, więc do błędów których nie ma się nie przyczepię. Środki poetycki zadziwiająco dobre i trafione. Wszystko na plus. Zakończenie lekko monotonne, ale to i dobrze, bo jakbyś wyskoczyła z jakimś szałem, to zepsułoby klimat pracy. Jestem na tak, co tutaj dużo gadać.

Imbir 28 01 2010 (11:03:08)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Przepiękna praca, pełna gniewu, ale i zdecydowania. Ukazujesz podmiot liryczny jako osobę, która wie już czego chce, której nie wystarczą przeciętne zauroczenia, która myśli o prawdziwym uczuciu, które nadejdzie z obu stron. Bardzo ciekawe metafory, szczególnie ta pierwsza o szukaniu na wysokości kolan - wymowne, ale i wprowadzające w niebywały klimat. Jakby można dodawać na tym portalu wiersze do "Ulubionych", to Twój od razu by tam trafił. 6.