Odpowiedź

Kurcze, kolejny wiersz, który ludzie chwalą, a ja nie potrafię znaleźć w nim tego dna, tego sensu! I po raz kolejny nie wystawię oceny, bo nie wiem jaką postawić. Czy polegać na doświadczeniu i wiedzy poprzedników, czy ocenić tak jak ja uważam za słuszne.
Mam nadzieję, że nie urazisz się jeżeli jakoś szybko to podsumuję.
Wers 1. jakoś do mnie nie przemawia, nie wiem, jest zwyczajny. Może to zasapanie dumą jest ciekawym pomysłem. Drugi i trzeci (bo osobno ich traktować nie można). Wieczna niewiedza, jak byłem dzieckiem, też zastanawiałem się, czy się rano obudzę, czy Bóg pozwoli mi jeszcze trochę pożyć. Co będzie po śmierci (może tym jutrem będzie dzień śmierci właśnie... Może to można też w taki sposób odbierać). Bóg i słońce jako jedność. No ok, jak byłem mały często myślałem, że słońce jest wtedy, kiedy Bóg się cieszy, a piorunami trzaska, kiedy się na nas złości.
Cała reszta - życie jako zagadka już wiele razy występowała i zawsze padała odpowiedź, że odpowiedzi na tę zagadkę nie ma (jakkolwiek to brzmi..).
Przepraszam panią autorkę, ale kompletnie, kompletnie nie widzę w tym nic nadzwyczajnego. Ot, taki, zwykły wiersz, który miał uchwycić poważną tematykę w dość przyjemny sposób.
Pozostawiam bez oceny.

Użytkownik ocenił pracę na 4
Hmm, poprzednie wiersze były bardziej oryginalne. Ciekawie, że poruszyłaś aspekt Boga i jego siłę, ale nie podoba mi się treść i argumenty jakie podajesz i wynikają z chęci jego poznania. Według mnie druga i czwarta strofa do niczego. Ode mnie tym razem tylko 4.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Bardzo Å‚adne i trafia do odbiory .

Użytkownik ocenił pracę na 6
Pochwale, pochwale. Jak by to podsumować? No więc: moim koleżanką, które w Boga nie wierzą, chętnie bym dała ten wiersz do przeczytania. Nieźle.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Zauważyłem, że ostatnio coraz częściej młodzi twórcy poruszają w swoim wierszach sprawy dotyczące ich wiary, potrzeby zrozumienia Najwyższego. Cieszy mnie to ogromnie. I ten tekst doskonale pokazuje, że można pisać pięknie o ludzkiej wierze, młodzieńczej wierze, która tak naprawdę dopiero się kształtuje. Niezwykle bogatą i interesującą formą takich poszukiwań są właśnie wiersze. Każdy chyba zna wiersze Tadeusza Różewicza, który dopiero w końcowej twórczości dochodzi do głębokich przemyśleń i stwierdza, że jednak KTOŚ nad nami musi czuwać. To słowem wstępu. Teraz przejdę do rzeczy. Autorka świetnie pokazała codzienne dochodzenie do poznania Boga. stara się skupić na rzeczach błahych, być może nie znaczących, ale podkreślających wartość Stwórcy. Pięknym i niepowtarzalnym jest znalezienie własnej drogi do Boga, a osoba mówiąca w wierszu zrobiła to, kiedy zaczęła dostrzegać walory zwykłego życia. Czymże jest książka wspomniana na początku? Może to Biblia, do której coraz rzadziej sięgamy, a może to słowa jakiegoś sławnego pisarza, poety, który wyjaśnia wiele rzeczy? Naprawdę trudno stwierdzić. Jednak jednego jestem pewien. "W prostocie piękno". Dziękuję Ci za skarby w zwykłych słowach. 6.