Odnóża człowieczeństwa

Kurcze kurcze, wybacz błędy, wołają o pomstę ;p gwiazdką*

Użytkownik ocenił pracę na 5
Czekam sobie w tym strasznym upale, zapewne rozkładam się powoli, wołam o cyrkulacje powietrza, ale nic to nie daje, demonie mój słodki. Wpływu na komentarz do tego wiersza powyższy wstęp nie ma, tym bardziej, że czytam go już kolejny raz. Lubię Twoją poezję, bo podświadomie czuję, że jest trudniejsza w zrozumieniu niż 75 procent zamieszczanych. Chodzi o takie zrozumienie na pierwszy rzut oka. To już nie jest poezja dla samego faktu, dla samego bycia. I do takiej poezji siada się z przyjemnością. Z oczekiwaniem. O formie nie powiem nic i schematów pod względem komentarza, w które samą siebie zamknęłam też wyjdę. Przede wszystkim nie określiłabym Twojego wiersza jako opisowi, jako taki, który to nalega każdym wersem, by odkrywać przestrzeń dziejących się uczuć. Tutaj jest próżnia i nie jest to bynajmniej wadą. Jest wolność. Swoboda między słowami. Dowolność. Tak gladiatorsko, historycznie zabrzmiały pierwsze wersy tego wiersza. Mocno. I poczułam jak kołyszą mną na wietrze i igrają. Wprowadzają w jakiś mrok, w noc. Ta druga strofoida nie zachwyciła mnie i wydała się poniekąd nie na miejscu. Tak, jakby usilnie starała się o prawo do autonomii. "darwinizm szczęścia" brzmi pretensjonalnie. I zakończenie - mistrzostwo. Nawet nie wiesz, jaką moc mają te Twoje fragmenty oddzielone gwizdką. Siła tsunami. Porywająca. Tutaj - przenikliwie smutna, głęboka, bolesna. Poczułam się adresatem tego wiersza, gdyż ten zwrot był tak prosty, naturalny, bezpośredni. Nie lubię wystawiania ocen. Nie lubię porównywania. Wg mnie to jest Coś. Nie do przeoczenia. Nie do zaniedbania. 5 - ble ble ble, może na czas wakacji zrezygnujemy z tych mundurkowych reguł wystawiania ocen, Pawełku?:) gratulację, Edziu ;p