Od kiedy ciebie nie ma

Użytkownik ocenił pracę na 3
Pierwsza strofa kojarzy mi się przenikliwie z tym krótkim utworem Pawlikowskiej: "Nie widziałam Cię już od miesiąca I nic. Jestem może bledsza, trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca. Lecz widać można żyć bez powietrza." Oczywiście Ty poszłaś w inną stronę, nie zastosowałaś ironii a wypisałaś ciąg konsekwencji wynikających z braku drugiej osoby. Załóżmy, że te słowa to tylko parafrazy. Owszem wiersz lekki, wyznanie proste, szczere, ale czegoś jednak brakuje...może dla mnie za mało skomplikowany, zbyt zdecydowanym gestem kawa została wyłożona na ławę. I koniec otwarty, nie zamyka całości, wydaje się kolejnym elementem wyznania. Jeśli zapowiada ciąg dalszy-czekam. [z niewidocznym plusem, ale zapewniam, że jest :)]

Użytkownik ocenił pracę na 4
Stworzyłaś ciekawy klimat, ale brakuje mi intensywności emocji, za mało, zdecydowanie za mało Ciebie. Tak jak Gin wspomniała, zakończenie mogłoby być silniejsze i bardziej stanowcze. Praca jest ujmująca, szczególnie początek. Stanowcze podejście do tematu. Jestem na tak. Nie sypiesz banałów, jest ok.

Użytkownik ocenił pracę na 4
Brakuje mi tutaj wyraźnego zakończenia, jakiegoś zaakcentowania swoistego wyrzutu, który podmiot liryczny robi owemu bohaterowi wiersza. Poza tym miejscami kuluje mi składnia zdań, ale jest to tylko miejscowe, także nie zwraca się na to większej uwagi. Gratulacje za oryginalne podejście do tematu - pracę czyta się lekko, ale i łatwo dojść do klimatu, jaki stworzył autor. Nie unosi, ale jest ciekawie, 4 z plusem.