Ocean życia

stojÄ…c na brzegu swego losu
nie patrząc w stronę stałego lądu
po którym stąpając pewnie
można uniknąć ciosu trwogi
zadajemy sobie od zawsze pytanie
czego słuchać - głośnych krzyków pokusy
czy serca głosu cichego

a przed nami

do przebycia życia ocean
dużo większy niż Pacyfik
podwodne rowy głębokie
pełne żalu i smutku
a także góry szczęścia
wysoko nad toń szczytujące
do zdobycia

każdy według własnego uznania wybierze
czy dryfować na tratwie samotności
i rozbić ją o szarości życia wybrzeże skaliste
czy na miłości niezatapialnym okręcie
z bliską osobą przedzierać się przez sztormy
i z falami nieszczęść zacięcie walczyć
wiedząc że gdy nawet za burtę wypadniesz
ten wierny towarzysz poda Ci rękę
i w ciemnej głębinie śmierci nie zaśniesz

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 11.09.2010r.

jazzu 12 09 2010 (11:36:02)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Kurcze, ja nazwałbym to luźnym wywodem na temat życia, już drugi raz dzisiaj spotykam z motywem homo viator, wolną wolą, dokonywanymi wyborami. Przedstawiasz tylko dwie drugi, tą utrudnioną i tą ułatwioną, z przyjacielem, a może są możliwości pośrednie? Cóż nie ma tylko dwóch wyjść, zawsze jest ich więcej. Niektóre środki są przyjemne dla oka, a inne banalne (np. większe niż Pacyfik). Konstrukcja wiersza nie jest jakoś wielce zróżnicowana, ale nie męczy tak jakby się wydawało na pierwszy rzut oka. Średnio mi się podobają zaimki osobowe z dużej litery, ale cóż co kto lubi. Myślę, że na 4 zasługuje.