O śmierci tajemnicy

Szyja w pętli, czerwień i niemy krzyk.
To poranek lipcowy. Potem wrzask i z lasu popłoch zbieraczy jagód mknie w wieś.
Ze świtem nadszedł dzień trupim spojrzeniem, bladą płcią i głową wbitą w dół. Kto to był? Nie wie nikt, ani nawet sklepowa
co wszystko wie, ani też
nie wie ksiÄ…dz, co w kartotekach
wypisuje grzechy parafian,
ani sołtys też nie widział nigdy go.

Może to mój trup
a może myśli mej
może on wcale nie
istnieje.
Może to jest duch,
a może czasu kres wieszczy dobry Bóg.

Plamką w skroń odbicie słońca
wypala w głowach młodości czas.

Ocena: 0
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 09.07.2009r.

Ilveran 09 07 2009 (13:52:49)

Mam taki dziwny humor, że żadem wiersz mi nie przypada, a jak zobaczyłam ten z taką dziwną formą, to jakieś dziwne tknięcie, no dobra zobaczmy. I muszę Ci powiedzieć, że ten wiersz jest co najmniej dziwny. Czasami składniowo mi zgrzytało. Zdarzało się też, że po kropce nie zaczynałeś dużą literą, ale... podoba mi się. Takie zawikłane lekko przedstawienie tematu. Nie wiem jak to lepiej wyjaśnić. Po prostu mnie przekonałeś swoim stylem. Chyba tylko pogratulować.