O naszym Spartakusie

Użytkownik ocenił pracę na 6
Dusfluran,

ujmujesz. Zaburzenie postrzegania rzeczywistości, stan odrealnienia - wszystko to świetnie współgra z nieskładnością strof, gonitwą myśli podmiotu lirycznego. Wyobrażam sobie mianowicie, taki podmiocik - i już widzę jego zakłopotanie, ten straszny psychiczny stan w głowie, może nawet nie gonitwę, co rozbieganie myśli(!)

Podoba mi się również sposób, w jaki zaczynasz. Pierwszym już wersem (bardzo uderzającym!) tak bardzo działasz na czytelnika, że nie jest w stanie przejść obok niego obojętnie. Że chce poznać dalsze wiersza części, chce zrozumieć sposób myślenia podmiotu lirycznego. I zarazem myśli, głęboko rozważa Twoje słowa. Bo co to znaczy - nie być samotnym podczas ukrzyżowania, umierania. Przecież umiera się tylko samotnie, nawet w tłumie.

Sama mam teraz niemałe myśli rozbieganie, spowodowane analizowaniem poszczególnych partii Twojego wiersza(!)

Dziękuję za niego.

Pozdrawiam serdecznie,
Astralka

i jakby można było zmienić w pierwszej strofie na:

nie będę ani trochę samotny gdy mnie ukrzyżują
ty wiesz że stanie się to o trzeciej nad ranem
(cóż za nikczemność)

w międzyczasie oczywiście łącznie, sorry za błąd