Noszony na szyi

Przyjazna uprząż
mojej pokory,
spoczywa ociężale
na spoconej szyi.

Chyli ku ziemi,
by okazać uniżenie.
Czyste srebro
wiekuistej opatrzności.

Z wizerunkiem Niepokalanej
przylgnęło do ciała
niebiańskiego magnesu.

Towarzyszy w powodzi
słonych potoków.
Jest kapokiem bezpieczeństwa
dotarcia do suchego brzegu.

Szklisty łańcuch
uprzęży duchowej,
ciÄ…gnie za sobÄ…
upartego konia.

To kopalnia Bożej opieki.
Wydobywa na nowo,
coraz to bagatsze kruszce.
Złoża nigdy się nie wyczerpią.

Obroża psa Pana Boga,
trzyma posłusznie
rozszalałe zwierzę.
PociÄ…gnie gdy trzeba,
nigdy siÄ™ nie zerwie...

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 29.07.2009r.

Jimmy Kane 30 07 2009 (11:45:37)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Interesujący utwór, nie powiem, że nie, ale nie podoba mi się pewien zwrot: "Obroża psa Pana Boga, trzyma posłusznie rozszalałe zwierzę." Ehm... Myślę, że powinniśmy się czuć jako Dzieci Boże, a nie niebiańskie zwierzaczki, ale mniejsza. Jak już wspomniałam na początku wiersz bardzo ciekawy, lekki i po prostu dobry. Cóż nic więcej nie mam do powiedzenia - oby tak dalej! ; ]