Nostalgia za uczuciem

Strać na mnie ostatnią minutę, mimowolnej ciszy w eterze.
Bym mógł słyszeć twój oddech rozchodzący się po słuchawce,
zazdrościć mikrofonowi ciepła powietrza, jakie oddajesz.

Zetrzyj sobie buty w drodze po mój wieniec laurowy,
zbierz kroplę nektaru z policzka i poproś o więcej.

Zniż się do poziomu morza, by wykorzystać jego ogromność,
pochwyć chmury Tybetu, w podróży na szczyt szczytów –
ludzkich możliwości. Kończących się wraz z ziemią.

Polegnij z uśmiechem na ustach tuż obok mnie –
przy płaczącej wierzbie, na środku łysego pola.
Połóż się koło mnie i szepnij, że będzie dobrze.

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 18.06.2010r.

Zakochana_wariatka 21 06 2010 (13:02:02)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Coś w nim jest. Jakaś magia, coś nieuchwytnego. Myślę, że część sukcesu tkwi w prostocie użytej w tym przypadku ze smakiem. Mimo wszystko trudno mi go zanalizować. Po prostu go czuję. Kto wie, może ten wiersz mógłby być inny, ale ja bym w nim nic nie zmieniła, bo tu wszystko do siebie pasuje. Nawet pointa z pozoru niewyszukana, idealnie się wpasowuje w wiersz. Zostawiam 6.