Nocne niebo

Użytkownik ocenił pracę na 6
Widzę obraz desperata,który ma dość już życia, który siedzi na parapecie w swoim pokoju, w gwieździstą noc i rozmyśla nad marzeniem bycia w innym miejscu, pełnym wyzwań i lekkiego życia, a grający świerszcz wyśpiewuję nutkę romantyzmu. Na, co ten młodzieniec może czekać? Na miłość? Ucieczki od świata? Czytając wiersz oddałem się chwili zapomnienia i refleksji... Bardzo mi się spodobał! Pozdrawiam A!

Czytałam dzisiaj pewien wiersz Hertwig, który dźwiękowo był tak samo przemyślany jak Twój, a raczej... rozemocjonowany w podobny sposób. W tamtym utworze też szepczą nagłosy, ryczą wygłosy i cichną... ludzie, ich słabości, ich światy.

Istotną rolę jak zwykle pełni przyroda, ciała astralne. Ich magia jest analogią życia, symboliką każdego elementu sacrum i profanum. I ... nie wypowiem, bo zacznę Ciebie znowu chwalić, a nie oto chodzi. Dzisiaj prowadząca zapytała, czy chcemy pisać ostre teksty, ale tak, aby świat padał na kolana, a nie te kolana przestrzeliwał [nam]. Wszyscy powiedzieliśmy "Będziemy". To właśnie sukces Twej poezji, że ona zawsze rzuca na kolana lub zgina karki. Choćby jednym wersem, choćby wierszem jednego słowa.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo mi się podoba sposób, w jaki przedstawiasz ucieczkę od problemów życia codziennego, podmiot liryczny poddaje się mocy zapomnienia, zaczyna marzyć, być może twierdzi, że to, czym się do tej pory martwił, jest nieważne, skoro świat jest taki piękny i chciałby wreszcie tego piękna doświadczyć, a nie tylko stać w miejscu. Mimo to czeka. Na co może czekać? Pewnie na rozwiązanie problemów albo na chwilę, w której ten świat go pochłonie, gdy podda się marzeniom tak mocno, że nie będzie mógł się od nich uwolnić.
Wspaniała idea, ale nie to tylko urzeka - sam układ słów w wersach tworzy nastrój zamyślenia (mało słów w wersach, wszystko dzieje się powoli, jakby czas się zatrzymał). Ja tak to odbieram, jeśli nie pokrywa się to z tym, co chciałeś przekazać, przepraszam, zawsze możesz napisać i dopytać jeszcze :>