Nitka

Cieszy mnie fakt, że ponownie ujrzałem coś Twojego. Powróciłeś w wielkim stylu. Jeden z Twoich najlepszych wierszy, porażający prostotą, romantyzmem(tak, tak, nie pomyliłem się) i prawdziwością. Zbudowałeś utwór w liryce pośredniej opisujący jakiegoś tam człowieka, o którym poprzez podmiot liryczny, bliżej czytelnikowi nieokreślony, dowiaduję się bardzo wiele. Ukazujesz wiersz o wędrówce człowieka, o jego przeżyciach, w które czasami sam wątpi. Każda strofa to tak jakby osobna historia, mówiąca niby o tym samym, ale w jakże niebanalny sposób. Zakończenie jest nieziemskie, zwaliło mnie z nóg. Nie takiego się spodziewałem, dałeś upust fantazji poetyckiej i końcówka wiersza ma w sobie magię, połączoną z prostotą. Przekaz wiersza jest jasny i nie muszę nic o nim pisać. Przypominając sobie Twoje dawne teksty, muszę powiedzieć, że Twój styl ewoluował. Zaczarowałeś mnie.

Kurcze jaki ten wiersz jest dobry. To moja pierwsza myśl. Jak przeczytałam końcówkę odruchowo przechyliłam śmiesznie na bok głowę i uśmiechnęłam się lekko. Tak na mnie wpłynąłeś poprzez swój wiersz. Jest bajkowy. Ma ważne przesłanie i co najważniejsze napisane nie banalnie. Brawo.