Nim dech ustał

Nim dech ustał, już ducha wyzionął.
Morze łez, a żadna na świat nie spadła.
Wielki pusty dom, a w nim wiatr sapie.
Ściany cztery i choć ducha już nie ma
Serce na katordze Å‚amiÄ….

Zieleń oczu myśl przeszywa..
A rozum spada

Gwiazdy nie zawirują, ale nad głową
Bezgłośnie zgasną
Księżyca też nie będzie,
Zasnuje go włosów czerń.

Ciało pozostanie bez Boga
Roziskrzone śmiercią padnie
Na szarości stos

Umarł ktoś! Niech żyje nikt!

Żyrandol blaskiem płonie lecz nawet jemu
Cień odbiera dech

To nie noc głucha to nie sen złowrogi
Znów poranek znów ta myśl

A on już nie widzi szklanek rozgadanych
Brzęcząco
W świecie drgań muzyka nigdy nie cichnie

Nawet te sztućce co blaskiem się mienią
Bliżej, jaśniej i piękniej
SÄ… mu obce

A rozum spada

Oczy się spalą nim południe przyjdzie..
Ale my pędźmy jak on
W miłości mrok.

Ocena: 5.75
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 25.04.2009r.

Zerowa 30 04 2009 (18:32:22)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Ciężko mi się dziś myśli, a niestety w tym wierszu każdy wers zmusza do myślenia.To chyba dobrze... Po lekturze czuję mały niepokój, więc daję 5.

koka 30 04 2009 (14:45:08)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Po każdym wersie trzeba się zastanowić, co chciałaś przekazać. I to mi się właśnie podoba. Daje 6 i nawet dałabym jeszcze plusa za ostatnią strofe ;)

Molly93 29 04 2009 (08:11:01)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Piękny wiesz. Nostalgiczny, pełen zadumy. Wszystko w nim pięknie ujęte. 6

Ancilla 25 04 2009 (21:43:48)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Melancholijny, smutny, wolny i interesujący utwór. Podoba mi sie opis, który lekko się czyta. Liczne epitety i przenośnie. Twoje wiersze są dopracowane, mowią same za siebie. Cóż- 6.