Nieuwaga

dziwnej nieuwagi
wydobyłeś paradoks

widziałam na oczy
lecz to nie wystarczyło by cię zauważyć

powiedz człowieku -
czy chciałeś mnie ujrzeć?

ja twej źrenicy uchwycić kawałek
chociaż mały na mojej postaci

chciałabym

oczekuję dźwięku lecz sama go nie dam
bo ważne jest wydobycie chociaż głosu
by zasygnalizować odwagę

widziałabym

nas w słów lawinie szybkiej
teraz – nie odpowiem na twoje
bo przyparłam do muru moją nieśmiałość
i oczekuję ustępu

w ciszy przesłuchuję swoje sumienie
zastanawiając się co mogę uczynić
by złapać każdego za życie

w ciszy mijam uśmiechy z grobową miną

tej dziwnej nieuwagi
wydobądź paradoks

Ocena: 0
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 03.06.2009r.

Ilveran 04 06 2009 (22:22:06)

No coś w tym wierszu jest. Tylko za nic nie przejdą u mnie te krótkie strofy. Jedna, dwie, ok, i jeszcze jak ładnie się z całoscią komponują, ale tutaj przy czytani męczą, a to źle, czyta sie urywanie, ja byłam wybita z rytmu przynajmniej trzy razy. I od razy zaświeciła mi się lampka, że nie jest dobrze. Jednak mimo to, to ładna treść, ładnie ubrana w środki artystyczne, może nie tak bardzo wybijające się, ale... tworzące śłiczną prostotę. Pozdrawiam i zachęcam do dalszego pisania. No. W końcu widzę coś innego niż wiersz religijny ;)