Nieuprzywilejowany

Gdy w ciszy mijać będą oddechy
świat bardziej obcy się stanie
ty wciśnięty w najciemniejszy kąt
zachłyśniesz się samotnością

i myśli błądzące od skroni do skroni
i blade wspomnienia
pożerać cię będą od środka
a zimno odważy się niszczyć
zewnętrzną doskonałość

przerzedzi siÄ™ czarny las
delikatne okrycie nasiąknie błędami
i dławić się będziesz powietrzem


aż duma sama pozwoli ci zrozumieć
że mogłeś być tu
ze mnÄ…

Ocena: 2.5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 24.08.2009r.

Faun 24 08 2009 (22:08:55)

słabiutka końcówka, nie za dobrze wygląda ona w otoczeniu poprzednich strof. Jest zbyt banalna. Stworzyłeś zgrabne metafory, ale jak słusznie zauważył Dawied mało oryginalne, tzn chodzi mi o to że skoro miał być to wiersz o miłości, to mogłeś pokusić się o coś bardziej świeżego, bo takich wierszy jest tutaj multum.

Regan 24 08 2009 (19:28:06)

Użytkownik ocenił pracę na 2
Pointa ugięła mi kolana, sprawiła że cały utwór można sklasyfikować w kiepskich, nieciekawych wierszach o nieudanej miłości... Radził bym otworzyć dobrą książkę i poczytać klasyków literatury choćby francuskiej lat '70. De sejm emołszyn.

Dawied 24 08 2009 (18:30:28)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Płytka puenta, całość poprawna, niezłe metafory, ale jednocześnie nic nowego nie wnosisz. Nie czuć w tym jakieś porażającej dawki emocji. Chwilami sucho, nie poruszyło mnie to. Brakło takiego miejsca na refleksje, a jak już wspominałem puenta to gwóźdź do trumny. Podoba mi się za to styl, a właściwie sposób wypowiedzi podmiotu lirycznego. Stanowczy, ale jednak nie narzucający się. Mimo to przeciętnie. z plusem