Nieuchronnie

Użytkownik ocenił pracę na 5
Jako, że nigdy nie oceniałam twoich prac, postanowiłam dziś to nadrobić. Lubię wiedzieć, kto jak pisze i kim dokładnie jest. Czytając poezję, ale także i prozę, można się tego dowiedzieć.
Nie jestem fanką poezji rymowanej, rzadko który wiersz z tego rodzaju do mnie trafia, ale muszę przyznać, że twój mi się podobał. Znalazłam jednak zgryt, a mianowicie... Skoro już uznałaś, że używasz w wierszu interpunkcji, to stosuj ją konsekwentnie. Zgubiłaś dwa, może trzy przecinki, między innymi przed słowem ''gdy''.
Piszesz o śmierci, przemijaniu, zawiedzionych nadziejach, rozstaniach... Przywołujesz moje wściekłe duchy nawiedzające mnie co noc w snach. Moje koszmary, moje troski... A jednak... taki wstrząs bywa potrzebny. Miałam dziś wyjątkowo koszmarny dzień (liczne spięcia z klasowymi damulkami z których na razie wychodzę zwycięsko), ale stwierdziłam, że nic dziś mnie już nie zamęczy, nie zaskoczy... A tu taki wiersz... Dobry, bardzo dobry. Najbardziej podoba mi się końcówka, taka boska puenta. Po prostu... jakby ktoś przy mnie stał i powoli sączył mi te słowa do uszu, do umysłu, lejkiem wlewał je tak, że nic nie czułam... kompletnie. I to było wspaniałe. Ta złożoność uczuć, emocje, euforia, czasem ten wszechogarniający smutek. To było... I mam nadzieję, że zostanie!
Piąteczka. ;)
P.S Zauważyłam jeszcze, że jesteśmy rówieśniczkami. Miło mi poznać... ;)