Zaloguj się lub zarejestruj
aby móc skorzystać z wszystkich dobroci tego serwisu...

Regulamin

Nie masz konta? Zarejestruj się! Nazwa użytkownika: E-mail:

Pseudonim: Groszek
Imię: Gosia
Skąd: Groszkowe Niebo
O sobie: Pański ton sugeruje, że już się kiedyś spotkaliśmy. Nie pamiętam niczego takiego, a przecież przykre doświadczenia pamięta się najlepiej.

Napisanych prac:
- nowości: 6
- wiersze: 50
- proza: 14

Średnia ocen: 5.1
Użytkownik uzyskał: 329 komentarzy

Najlepiej oceniane prace:
"Zawirowanie" 18.04.2012
"Blizna" 20.01.2012
"Dorosłość" 04.04.2012
"Zalani" 04.04.2010
"Pemberley Sky" 16.03.2011

Inne prace tego autora:
"Witraże" 15.04.2012
"Kochający puch" 27.04.2010
"Zawodowo w zawodówce" 28.04.2010
"Wierna w zielone" 14.06.2010
"Groszkolandia" 21.05.2011

Najlepiej ocenione wiersze (30 dni):
"Styks" - dusfluran - 6
"Próg" - Zoso - 6
"Medulla oblongata - core..." - quovadis - 6
"Kocham cię za ścianą" - .moniaa. - 6
"Białe Wargi" - Zoso - 6

Najnowsze wiersze (wszystkie):
"Czyś nas stworzył?" - Dawied
"Kiedy" - Potwór_spod_łóżka
"Arkanum" - Salem_de_Lincourt
"puzzle" - Wojtex81
"Niebiesko-żółta flaga" - pisarkownica
"Nadchodzi cisza" - Dawied
"Tylko jeden świt" - Szary sweter
"Jeleń" - Marionetka
"Styks" - dusfluran
"Jądro pionierowe" - TheAnka

Nieobecna obcość

pusty pokój nie potrafi zasnąć w moim sercu
dywan przetarty na twoich wzlotach i upadkach
kurzy się w samotności
roztocza opuszczenia duszą mój oddech

nie czuję cię w wydychanym szczęściu

i nagle
jak lekka mżawka zwilżasz otępienie
oplatając mnie otoczką bezpieczeństwa

włosy wirują w świadomości zakochania
palce odciskają na tuszu indywidualności
linie żyć i przeżyć

o pełni uczuć wyjemy do gwiazd

Dedykacja: Temu, który nie wie, że to o niego chodzi i tym, które wiedzą, że to chodzi o niego.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2
Data dodania: 16.04.2010r.

Wrzos 18 04 2010 (18:14:38)

Jak już udało mi się siebie namówić na przeczytanie, to coś naskrobię. Jak zachęciłaś mnie do czytania wiersza pierwszym wersem! Od razu widać, że podmiot liryczny nie potrafi pogodzić się z odejściem ukochanej osoby. Zgadzam się z jazzem-metafory, których używasz nie są przetarte tylko nowe, wyciągnięte wprost z twojej głowy. Mimo smutnego nastoju wiersza, odczuwam w nim taką lekkość, która zmusza mnie do uśmiechu. Koniec można interpretować dwuznacznie, co mi się bardzo podoba. I oczywiście trafia on do czytelnika. Gratuluję natchnienia.

jazzu 17 04 2010 (23:08:10)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Podoba mi się ten wiersz, szczególnie te roztocza, o których teraz się uczę na biologii, jako kompani w opustoszałym pokoju. Może nie należę do 'tych, które wiedzą' tylko do tego, który wie:) Powiem tak, tworzysz tutaj dosyć świeże metafory i taki ciekawy obraz zakochania, poczucia bezpieczeństwa oraz niepewności czy owa osoba czuje to samo. Budowa o różnych długościach jest na plus tego wiersz, ogółem zauważyłem, że w technice robisz duże postępy, co mnie cieszy:) Muszę trochę wody polać, żeby nie było;p Ale na tym koniec, cóż zostawiam 5 i lecę dalej:)

Musisz się zalogować aby móc pisać komentarze.

Strona Główna - Wiersze - Nieobecna obcość

Nieobecna obcość