(nie)Mi(t) - styfikacja

Constance,
czuję, jakbyś tworzyła pewien cykl swoimi utworami, jakąś historię. Podobają mi się nawiązania, podoba szczerość. I to, że widzę portret podmiotu lirycznego.
Wiem, że takie krótkie wiersze mają największą moc. Dla mnie osobiście jest to niedościgły ideał. Trzeba umieć być tak skrótowym, umieć skondensować uczucia do danego kręgu, a nie rozszerzać i pisać o wszystkim. Ty destylujesz słowa bardzo umiejętnie. Ważysz emocje i dostajemy to, co najlepsze. Tym razem miłość jest sztuką, kwintesencją artyzmu. Kobieta jest Galateą. Sam fakt, że przypomniałaś ten smutny mit świadczy o klimacie. Zagłębia w niego.

I, wiesz? Znowu mnie kupiłaś.

Użytkownik ocenił pracę na 5

Przeżycia i emocje jakie wywołuje u nas dzieło sztuki nie powstaje w tymże dziele, bo ono powstaje u nas, po naszej stronie, nie odwrotnie. Nigdy żaden przedmiot się nim nie stanie, jeżeli nie odnajdziemy jego kształtu w naszych emocjach. Dzieło sztuki wywołuje u odbiorcy reakcje, ale to nasza wrażliwość ocenia wielkość dzieła. W ten sposób też mierzymy pułap naszych doświadczeń ze sztuką. Tak mi się wydaję. A wiersz jak najbardziej zgodny z prawdą. Zawarty w nim jest cały sens natury sztuki. Dobra puenta. Pozdro