Niematerialny kolega

Użytkownik ocenił pracę na 3
Jak dla mnie to troszkę za banalne, kolejny tekst który nie wywołuje u mnie emocji... Przeczytam i zapomnę... Nie musiałem wysilać się przy czytaniu tego tekstu... pozdrawiam

Użytkownik ocenił pracę na 4
Jak dla mnie to proza podzielona na wersy. Treść jak najbardziej mi się podoba, ale można było użyć jakiś środków poetyckich, elementów zaskoczenia... Wszystko podajesz na tacy czytelnikowi, który może sobie pomyśleć tylko "Ojej, to smutne" i odejść do innego wiersza. Czwórka z dużym minusem.

Użytkownik ocenił pracę na 3
Spodobało mi się, że w sumie temat śmierci, temat poważny, smutny, przedstawiłaś lekko, nie dobijając. Z utworu dowiadujemy się, że podmiot tak na prawdę nie zna osoby, o której mówi. Mimo to jego śmierć, on odgrywa w jej życiu ważną rolę. Niezapomniana osoba. W pełni Cię rozumiem, dokładnie taka sytuacja, auto, drzewo, trzask, grób, pamięć. Może dlatego coś mnie w nim urzekło. Patrząc obiektywnie, jako suchy czytelnik, to wiersz w sumie jest średni. Chciałaś dużo przekazać i zaniedbałaś troszkę formę. Dobrze oczywiście, że posługujesz się prostym językiem, ale momentami aż się prosiło o lekką głębię. Niektóre sformułowania trącają banałem, utarte, taka historyjka bez momentów zaskoczenia, zachwytu, wzbudzenia jakichś większych emocji, ale moim zdaniem tworzą nie najgorszą całość.