Zaloguj się lub zarejestruj
aby móc skorzystać z wszystkich dobroci tego serwisu...

Regulamin

Nie masz konta? Zarejestruj się! Nazwa użytkownika: E-mail:

Pseudonim:

Napisanych prac:
- wiersze: 5

Średnia ocen: 5.0
Użytkownik uzyskał: komentarzy

Najlepiej oceniane prace:
"Koniec Świata" 19.01.2009
"Vida" 12.06.2009
"Niebiańskie Dziecię" 19.01.2009
"Lek Miłości" 19.01.2009
"Nić Ariadny" 19.06.2009

Inne prace tego autora:
"Vida" 12.06.2009
"Lek Miłości" 19.01.2009
"Nić Ariadny" 19.06.2009
"Koniec Świata" 19.01.2009
"Niebiańskie Dziecię" 19.01.2009

Najlepiej ocenione wiersze (30 dni):
"Styks" - dusfluran - 6
"Próg" - Zoso - 6
"Medulla oblongata - core..." - quovadis - 6
"Kocham cię za ścianą" - .moniaa. - 6
"Białe Wargi" - Zoso - 6

Najnowsze wiersze (wszystkie):
"Czyś nas stworzył?" - Dawied
"Kiedy" - Potwór_spod_łóżka
"Arkanum" - Salem_de_Lincourt
"Niebiesko-żółta flaga" - pisarkownica
"Nadchodzi cisza" - Dawied
"Tylko jeden świt" - Szary sweter
"Jeleń" - Marionetka
"Styks" - dusfluran
"Jądro pionierowe" - TheAnka
"*** (My-)" - Eska-floreska

Niebiańskie Dziecię

W małej, słomianej kołysce,
Utula swoją główkę.
Malutkie, błękitne oczka zasypiają.
Nad dolą dziecięcia czuwa matka jego.

Po nieprzespanych nocach,
I nieprzespanych dniach,
Spogląda zaspanymi oczętami,
Na kołyskę dziecka.

Mąż przybywa z połowów,
Pod pachą trzyma cielę,
w drugiej ręce trzyma kij do podparcia.
Podchodzi i tuli swą zaspaną żonę.

Spogląda na kołyskę,
Dziecię się nie rusza...
Utula żonę mocniej...
I łkać zaczyna.

Żona spogląda na zapłakany kubrak męża,
Później na niego.
Dziecię bierze na swe barki,
Serduszko powoli przestaje bić.

Rytmicznie puk, puk, puk...
Wybija ostatnia godzina.
Anioł z niebiosów zlatuje,
Tłumacząc, że to wybranek.
I, że nie umarł, ale żyć będzie.

Wziął pod skrzydła dziecię,
Ono zapłakało...
Uniósł się w niebiosy,
Rodzice o dziecku zapomnieli...