Nie zabijaj

Duma Cię w niebo wyniosła
Stoisz tak spokojnie jak stary dąb
Napawasz się ciszą, milczeniem nocy
Wiatr pędzi bezgłośnie
Oczy zapalone ogniem ciemności
Wpatrzone w zdobyty szczyt
A ręce wędrówką zmęczone
Są mokre
Tak radośnie jak potoku szum
Twoje serce bije szybciej
Stworzyłeś jak Bóg, siebie na nowo
Obracając dech w zimny proch
Jasność księżyca pali mrokiem
Na butach czerwone plamy krwi
Delektujesz się chwilą zabijania
Tak słodko chłód otula
Siła i moc ogarnia mózg

Nie uciekasz, odchodzisz spokojnie
Nie krzyczysz i nie płaczesz
Za Tobą tylko ciało

Ojcze teraz ja jestem nowym Bogiem

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 6    
Data dodania: 30.12.2008r.

AnonimowaFankaPoezji 11 09 2010 (12:40:07)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Praca do mnie przemówiła. Sugestywne obrazy, mocne słowa. Epitety, określenia, metafory - ze wszystkim trafiłeś w dziesiątkę. Z tematyką także. Najbardziej podobały mi się wersy: "Stworzyłeś jak Bóg, siebie na nowo" i "Na butach czerwone plamy krwi Delektujesz się chwilą zabijania". Zakończenie mocne, wyraziste. Dla mnie na sześć.

Baran 13 10 2009 (16:44:57)

DZIĘKUJĘ CI DAWID ZA SKOMENTOWANIA , PRZEMYŚLĘ TO CO MI NAPISAŁEŚ I WYCIĄGNE Z TEGO WNIOSKI DZIĘKUJĘ JESZCZE RAZ ŻE ODPISAŁEŚ

HaRa 26 03 2009 (11:21:05)

mam prośbe... czy możesz zerknąć na chociaż jedną z moich prac i wypowiedziec sie na ten temat? bardzo mi na tym zależy....

Dawied 30 12 2008 (18:07:07)

Przeciez on jest podzielony na strofy

izkabella 30 12 2008 (10:56:00)

Ogólnie mogłeś wiersz podzielic na strofy :) ale i tak mi się podoba :) daję takie mocne 4 :)

MGryglicki 30 12 2008 (00:45:28)

Wiersz całkiem fajny, natomiast wciąż nie mogę dojść do tego, co ma tytuł do treści. Ale cóż, zrzućmy to na późną porę.