Nie zabierajcie mi

Użytkownik ocenił pracę na 6
Pierwsze dwa wersy (nie wiem czy trafnie) kojarzą mi się z podróżą, naprowadziła mnie na ten trop ta Gondolierska Pieśń, nucona przez cienie, istoty z reguły nie mające większego sensu istnienia, niż sama pusta egzystencja w ciemnościach. Zdarte kolna pokazują pewien trud jaki musi zostać włożony w tę podróż, ale pokazują także, że nie jest ona spacerkiem przez las w środku wiosny. Myśl niczym zapałka w wodzie. Próżno doszukiwał będę się sensu tej strofy, jedno co powiedzieć o nim mogę na pewno to stwierdzenie, że jest to sens głęboki i ukryty. "myśl niczym zapałka w wodzie" wziąłem miskę z wodą i zapałkę, wrzuciłem łuczywko i obserwowałem jakąś chwilę. Wnioski jakie wyciągnąłem, nie są może trafne ale w jakimś stopniu odkryją wcześniej wspomniany przeze mnie ukryty sens. Zapałka lekka, unosiła się na wodzie, na spokojnej tafli, którą można przyrównać do umysłu. Dalej mały przeskok, dostrzegłem Ciszę, która nastała przez obcość. Dalej znalazłem wewnątrz tej zwrotki:

"a ja w przepaść swych płuc
wbijam krople
co jak gwoździa słonego hejnał
kępy słów rozliterawiają"

skryty ból istnienia (mam nadzieję, że trafnie), który w pewnym momencie (czyli w następnej zwrotce) przeistacza się w pewnego rodzaju nie wiedzę, pewien stopień braku świadomości. Wiersz twardo kończy się pustką, a czytelnik pozostaje jakby uderzony, stoi z lekko rozchylonymi ustami, z zapartym tchem. Dobitna twarda pustka. No cóż Biję pokłony Faunie (Satyrze). Slava! Salem.