Nie wstydź się!

Po przestudiowaniu owej pracy wczoraj przed snem, dziś rano w autobusie i chwilkę na wykładzie i zapisaniu uwag pozwolę sobie nimi się podzielić :) Pierwsze co rzuciło mi się w oczy to nadmiar epitetów. Sporo ich użyłaś w sposób taki na siłę. Epitet czasami służy do podkreślenia klimatu, odbioru przekazu(już nie mówiąc o funkcji określającej względem rzeczownika, co jest zrozumiałe), ale bywa i tak(strofa druga, czwarta), że poprzez oczywisty wydźwięk zwalnia dynamiczność utworu. Jeżeli już jesteśmy przy stronie technicznej, to miejscami dało się wyczuć niepotrzebny rym. W prawdzie nie kole to w oczy aż tak bardzo, ale wystarczyłby inny szyk, by tego uniknąć. Tytuł wskazywałby na emocjonalną spowiedź duszy, jednakże grubość warstwy środków stylistycznej(tej całej barwy utworu) troszeczkę obdziera ten wiersz z emocjonalnej skóry. Każdą strofę zaczynasz duża literą i to też jest w pewnym sensie wyznacznikiem formy, ponieważ treściowo są one płynne, a tym sposobem burzysz to. Interpunkcja(a zasadzie jej brak) powinien zmusić do nieco wolniejszego pióra. Lekko zaburzona dynamika i taka sztywność były tym, co najbardziej rzucało się w oczy. Treść sama w sobie została ukazana w sposób wahadłowy. Raz próbujesz zachwycić(miejscami na siłę) metaforyką, a raz w prosty sposób chcesz zarysować myśli podmiotu lirycznego. To zakończenie wyszło zbyt wtórnie i odnoszę wrażenie, że nie miałaś pomysłu na skończenie pracy. Widać, potrafisz się bawić słowem, lecz zapominasz podczas tej zabawy o płynności i większą uwagę kładziesz na ilość, co deformuje całość pod względem jakości. Autor wiersza ma zapewne ciekawe pomysły. Myślę, że powinien teraz skupić większą uwagę na sposobie ich malowania i przenoszenia na papier. Trzecia strofa i ostatnia brzmią jak prosta sentencja. 2 razy powtarzasz tytuł...można było tego uniknąć. Pierwsza strofa wypada chyba najlepiej. W tej ucieczce do prostoty czytelnik topi się w młodzieńczym jeziorze, ale i z drugiej strony czuć próbę uchwycenia samego momentu dojrzewania, który jest czymś istotnym w całej koncepcji wiersza. "Skryte", "słoneczne" to przykłady epitetów niewiele wnoszących i pustych w brzmieniu względem rzeczownika. Patrząc na całość, śmiem twierdzić, że ogólny zamysł widoczny jest na samym początku, który wyszedł dosyć interesująco, jak już wspomniałem. Później czyta się przede wszystkim ciężej. Nie wiem, być może wynika to z takiego pisania na siłę(choć to moja osobista opinia). Dwukrotnie wykorzystujesz w pracy "cienie" i to prawdopodobnie w dwóch odmiennych kontekstach co źle wpływa na całościowy odbiór treści. Według mnie praca dzieli się na dwie części(dwie pierwsze strofy i reszta) i ja osobiście nie widzę połączenia między nimi. That’s all from me, gdyby mi coś umknęło, to dopiszę :) Jeżeli chodzi o ocenę to waha się ona między 3,5 a 4, więc stawiam 3,75 z pozdrowieniami ;D

Użytkownik ocenił pracę na 4
Wiersz jest ewidentnie pozytywny, przedstawiasz w nim myśl "Carpe diem" oraz to, że w podmiocie lirycznym odradza się optymizm. Stosujesz dwa rodzaje podmiotów lirycznych mówiący o sobie oraz zwracający się do czytelnika, co jest dobrym zabiegiem to tego typu wiersza. Jedyne co mi się rzuciło w oczy i trochę wadziło to zdrobnienia, wprowadzające niepotrzebną infantylność do treści. Dosyć ciekawe metafory używasz, aczkolwiek jest to wiersz czysto osobisty, dlatego nazbyt nie będę się czepiać. Zastanawiam się czy Holdenowy czas wiąże się z Holdenem -gł. bohaterem "Buszującego w zbożu?", ale jeżeli tak, to podmiot liryczny chce się stać tak zdolny jak owy bohater. Cóż zostaje mi dać 4, bo wiersz jest dobry, ale nie fantastyczny:)