Nie wolno nam przegrać życia!

Użytkownik ocenił pracę na 5
Pierwsza strofa jest tajemnicza, na dodatek wkrada się do niej powiew mityczności, lecz biorąc pod uwagę, iż jest to wiersz religijny, oraz dedykację, - chrześcijański, hesperyjskie sady kojarzę z ogrodem Eden, za łącznik obierając sobie oczywiście jabłka: w mitologii złote, w Biblii jako zakazany owoc utożsamiane z tym owocem właśnie. Dalej rozpoczynająca strofa jest wstępem, takim epilogiem, oderwanym od całości, lecz stanowiącym jego spójną część. Trzy kolejne strofy rozgrywają się już w zupełnie innym miejscu, podmiot słyszy nawoływanie Pana, wszystko ubrane w zwiewne metafory. Ostatni wers jest powrotem do pierwszej strofy, pieśń Maryjna otwiera zagubionym duszom wrota do raju, sadów hesperyjskich. Dobra, bez zbędnego patosu, prostoduszna praca. 5