Niczemu

Myślę, że trochę przesadziłeś z oceną. Budowa jest schematyczna, nie ma tutaj nic odkrywczego pod tym względem, jak i pod względem treści (wielu pisało, że religia jest juz teraz parodią - w święto zmarłych stroimy groby np., a wcale nie o to chodzi w tym święcie (ludy słowiańskie urządzały na cmentarzach ogromne ogniska, by ogrzać zmarłych (to było radosne święto)), a ludzie zamienili Boże Narodzenie w Święto Prezentów). Przyznam, że jestem ogromnie dumny z tego utworu, za radą Stalowki poświęciłem mu wiele czasu, by wyglądał tak, jakbym chciał. Wiem, że nie wszystko może być zrozumiane tak, jak chciałbym by ludzie rozumieli moje utwory (czasem wydaje mi się, że cholernie głęboko ukryłem luźne skojarzenia, zbyt personalne by były zrozumiałe, a tymczasem odkrywacie je bez trudu, ale czasem jakaś banalna gra słowna umyka waszej uwadze (pewnie i mnie się to zdarza, za co przepraszam)). W ogóle rozpisałem się niemiłosiernie, a nie poruszyłem jeszcze kwestii priorytetowej tego komentarza. Uważam, że zbyt często zdarza się, że nadmiernie szafujecie oceną najwyższą (oczywiście nie mogę wam tego zabronić). Myślę, że takie ocenienie utworu powinno świadczyć o tym, że jest to ponadczasowe dzieło, które zostawia trwały ślad na psychice (a mimo to wracamy do niego z ochotą). To taki utwór, który intepretujemy dla przyjemności, nie tylko z redaktorskiego obowiązku. Oczywiście rad jestem, że tak wysoko cenich ten utwór, ale w twoim komentarzu nie widzę wszystkich emocji. Gdy czytam taki komentarz chciałbym wiedzieć za co mnie tak wyróżniono, co czujesz czytając ten utwór, z czym Ci się kojarzy - po prostu chciałbym znać różnicę w przekazie i odbiorze. To chyba wszystko, co chciałem przekazać. :)