Natura

Użytkownik ocenił pracę na 6
Piękny :)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Akurat wiem, że los wierzby podzielę i nie uważam się za zimnego. Końcówka rozczarowuje ze względu na zbyteczną dosłowność. Mimo to mocne pięć się należy. Szkoda, że w końcówce na siłę chciałaś powiedzieć coś istotnego, ale tak żeby wszyscy zrozumieli.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Perfekcyjny... Idealny. Aż brak słów! ;D Świetnie się czyta! Brawo! Oczywiście 6 :)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Niesamowite jak to wszystko trafnie określiłaś. Piękny. Niby temat często powtarzany, a jednak tak bardzo oryginalnie ujęty. Dla mnie zasłużone 6.

Użytkownik ocenił pracę na 6
"tylko ludzie pozostają tacy sami" świetny wiersz...

Użytkownik ocenił pracę na 6
Piękny, prawdziwy, łapie za serce.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Trzy określenia: naprawde absolutnie super:)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Wiersz jak najbardziej poprawny, trochę pesymistyczny, podoba mi się motyw wierzby i bazi, świetne zakończenie. Plus za jeden pozytywny akcent "ciepłego wiatru", dzięki któremu wiersz mnie nie przygniótł ;). Czytając go, mam wrażenie, że siedzę przy oknie i widzę to, o czym piszesz, tego psa i ptaki. Ze spokojnym sumieniem 6.

Użytkownik ocenił pracę na 6
W końcu bardzo dobry utwór o tematyce życia, nie przytłaczający aż tak szarą codziennością. Autorka pokazuje nam nieco inne spojrzenie na świat, starając się pokazać bezmyślność i głupotę ludzką. Do formy wiersza nie mam żadnych zastrzeżeń. Pozwoliłem sobie wprowadzić kosmetyczne poprawki i teraz jest podkreślona stychiczność tego tekstu. "Natura" to refleksyjno - opisowy monolog liryczny napisany w liryce pośredniej z istnieniem podmiotu lirycznego, który jest komentatorem zdarzeń, wyraźnie widać, że wszechwiedzącym. Daje nam ciekawy opis rzeczywistości. Parująca gleba jest niejako symbolem natchnienia, jak miało to miejsce w starożytnych Delfach, gdzie wyrocznia wdychała opary i przepowiadała przyszłość. Taki sam krok podejmuje osoba mówiąca w utworze, lecz zwraca uwagę tylko na niedaleką przyszłość. Autorka podkreśla fakt, że sztuczne natchnienie nie jest piękne, stanowi tylko imitacje prawdziwego stanu rozjaśnienia umysłu. Wierzba ma charakter symboliczny. Oznacza bowiem topos przemijania i topos marności, jako że uschła i nic już nie da się zrobić. Pozornie nic nie znaczące "W tym roku nie będzie bazi" stanowi bardzo ważny element ogółu, ponieważ metafora ta wskazuje nam na to, że nadzieja umarła. Wszak bazie są oznaki czegoś nowego, powiewu świeżości, Jeśli więc i ich nie będzie życie człowieka stanie się monotonne, bez wyrazu. Najlepszy przyjaciel człowieka - pies - zwierzę któremu można zaufać straciło wiarę w siebie, zaczęło siebie nie akceptować. Obraz, który pokazała czytelnikom autorka jest niewątpliwie pesymistyczny. Kolejna część ma charakter czysto refleksyjny, bowiem podmiot liryczny, obserwator świat, kto wie, być może Bóg, pokazuje stałość i niezmienność natury ludzkiej, która staje się coraz bardziej zwykła, wręcz rutynowa. Według pomiotu ludzie kierują się spontaniczną, choć tak naprawdę przewidywalną myślą. "W przyrodzie nic nie ginie" - doskonale to hasło realizuje ludzkość i przez to staje się nieoryginalna. Zakończenie wiersza pozwala czytelnikowi zastanowić się nad sensem ludzkiej egzystencji, która potrzebuje odnowy, czegoś, co ją pobudzi do dalszej kreatywności. Się rozpisałem. A teraz do rzeczy. Bardzo dobre metafory, inne środki stylistyczne również świetnie wkomponowane w całość. Jak dla mnie genialne w każdym najdrobniejszym calu. Z tekstu bije niesamowita prostota przez co jest taki piękny. Ode mnie sześć. Jeśli się gdzieś pomyliłem z góry przepraszam.