Następny krok

Użytkownik ocenił pracę na 4
Ojej. Skąd wzięła się pierwsza strofa? Nie wiem, po co ona tu w ogóle jest. To, co tam przedstawiasz przecież rozumie się samo przez się, po co te zbędne słowa? Od razu zniechęcasz czytającego. Dalej – druga strofa, ta dwuwersowa – podoba mi się. Jest prawdziwa, napisana potocznie, ale do mnie trafia. Wzbudza we mnie instynkt, że to jednak może być dobry wiersz. Dalej jest nie zachwycająco, ale dobrze. Brakuje mi jeszcze takiego uczucia, że każde słowo jest przemyślane, nie wrzucone o tak, tylko takie… z serca, prosto, że wiesz, co chcesz napisać i w jakie słowa to ująć. Podmiot liryczny to człowiek starszy, poza obrębami lat dziecięcych. Wspomina on sobie dawne chwile, czasy, w których był jeszcze dzieckiem. Szuka momentu, w którym stało się źle, w którym został wygnany, potępiony. W którym życie zmieniło całkowicie swój tor. Wiersz opowiada o ludzkim nieszczęściu, lecz w inny sposób. Podmiot zamiast zamartwiać się, patrzeć w ściany, czy sączyć wódkę, szuka miejsca, w którym stało się źle. Rozważa wszystko powoli, rozmyśla. Postanawia powrócić do źródła swojego problemu. Ciekawa jestem, czy wiersz poparty jest swoimi doświadczeniami i swoją sytuacją życiową. Ja odnoszę właśnie takie wrażenie. Wiersz jest dobry, pomimo, że początek jest be, nu, fu, i bym go wycięła, to dalej sączy się powoli i całkiem fajnie. Przekonujesz mnie.